De oren van onze hond

Door Rudi van den Dijck. Hondentips Magazine

Het uiterlijk van de hondenoren verschilllen nogal erg van ras tot ras. Een ding is zeker: alle gezonde honden hebben een scherp gehoor.
Een hond kan trillingsfrequenties horen die voor een mens onhoorbaar zijn. Dat blijkt ook bij het gebruik van het "hondenfluitje".
Een hond kan verschillende oren hebben, van de lange oren zoals bij de Bassethound tot spits rechtopstaande oortjes zoals je ze bij de Terriërs kan vinden.
Een Cocker Spaniel heeft dan weer van die lang en lobvormige en goed behaarde oren. Een Franse Bulldog heeft wat een beetje lijkt op "vleermuisoren", die goed rechtop staan en bedekt zijn met kort haar.
Hoewel de vormen tussen de rassen flink kunnen verschillen, blijft de structuur en functie van het middenoor en binnenoor gelijk.

Voor diegene die er wat dieper op in wil gaan wat extra uitleg over het oor:

De delen van het oor
1. Buitenoor
Het vermogen om te horen begint al bij de oorschelpen, die de trillingen van de lucht opvangen en deze via de uitwendige gehoorgang verplaatsen naar het trommelvlies.
Het buitenoor (oorschelp) is een kraakbeenstructuur overdekt met spieren en huid.
Het is bedekt met behaarde huid, net zoals de binnenkant van de oorschelp. De oorschelpen zijn zeer beweeglijk bij de meeste honden zodat het dier de geluiden kan volgen.
Het oorkanaal van de hond is L-vormig en loopt eerst een stukje naar beneden (de verticale gehoorgang) en het laatste stukje oorkanaal loopt naar binnen toe (horizontale gehoorgang).
Aan het eind van de horizontale gehoorgang bevindt zich het trommelvlies.
Geluidsgolven dringen door tot in het gehoorkanaal en botsen tegen het trommelvlies aan. Het vlies begint te trillen.

2. Het middenoor
In het binnenoor bevindt zich de trommelholte met het trommelvlies en de kleinste botjes in het lichaam: de hamer, het aambeeld en de stijgbeugel. Deze drie botjes zijn met elkaar verbonden en functioneren als een stelsel hefboompjes.
De trillingen die worden opgevangen en tegen het trommelvlies aanbotsen, waardoor dit laatste gaat vibreren, laten de gehoorbeentjes trillen en geven het geluid door aan de vloeistof in het binnenoor.
Dit systeem maakt het oor bijzonder gevoelig voor geluid, door de trillingen te versterken. Toch beschermen de gehoorbeentjes het binnenoor tegen te sterke trillingen van heftige geluiden, omdat hun beweging beperkt is.

3. Het binnenoor
Dieper in het gehoororgaan bevinden zich het slakkenhuis, zo genoemd vanwege zijn spiraalvorm, en het evenwichtsorgaan met drie halfcirkelvormige kanalen, die beweging kunnen waarnemen. Dit is zeer belangrijk, want bij verandering in de stand van de kop, verandert de plaats van de vloeistof in één van de buisjes. De haarcellen die zich in de buisjes bevinden, sporen die verandering op en geven die door aan de hersenen. De hersenen geven op hun beurt de signalen door aan spieren om zich te spannen zodat het dier niet valt.

In het slakkenhuis worden geproduceerde geluidsgolven omgezet in electrische signalen die via de gehoorzenuw aan de hersenen worden doorgegeven.

 

Verzorging
Voorkomen van oorproblemen
Vooral honden met "hangoren" kunnen wel eens last krijgen van ontstekingen omdat de oorschelpen, die vaak sterk behaard zijn, de gehoorgang afsluiten. Hier door komt er weinig zuurstof en frisse lucht in de oren en gaat het oorsmeer door de warmte vloeibaar worden en bestaat de kans op infectie.
Raar maar waar, het verbod op het couperen van de oren heeft ook een nadeel. Het blijkt dat er sindsdien meer oorontsteking voorkomt bij bepaalde rassen.

 
Sommige rassen hebben nauwe en/of harige gehoorgangen, die snel verstopt raken met oorwas. Ook rassen met brede en weinig behaarde gehoorgangen hebben soms last van teveel aan oorsmeer. Hierdoor kan een prop ontstaan die de gehoorgang afsluit!
Verzorging

De oormijt

Gezonde oren
Die zijn glad, reukloos en hebben een wat vettig glanslaagje. Er is een beetje haar aanwezig en de huid ziet bleekroze.
Een veel voorkomend oorprobleem is de uitwendige oorontsteking. Deze wordt vaak veroorzaakt door de oormijt

Hoe merk je het?
Vaak gaat je hond opvallend veel aan zijn oren krabben en met zijn kop schudden. Hij heeft dus duidelijk jeuk of pijn aan de oren.

Oormijten zijn moeilijk te ontdekken. Vaak zie je het aan de donkerbruine korstjes aan de ooruitgang.
Je dierenarts zal met een otoscoop in het oor kijken en dan eventueel witte krabachtige beestjes zien. Dit zijn oormijten, zij graven gangetjes in de gehoorgang en eten het vuil en dode cellen in het oor. Hierdoor krijgt je hond enorme jeuk.

Bwaa, als je het alleen al leest, krijg je zelf ook jeuk.

Het is best moeilijk om oormijten te verwijderen. Er zijn middeltjes om ze te doden maar vaak vinden er toch nog een paar een plaatsje om te overleven en is je hond er nog niet van af.

Een oormijt heeft een levenscyclus van vier weken dus zal je dierenarts meestal een behandeling van zes weken voorschrijven om de kans op overleven te verkleinen.

Wat zal de dierenarts je meestal aanraden?
Ten eerste het oor goed reinigen door te spoelen. Hiermee 'verdrinken' veel oormijten en wordt de gehoorgang schoongemaakt waar de oormijten zich anders konden nestelen. Overtollig haar wordt verwijderd.

Tip als je meerdere dieren in huis hebt
Als blijkt dat je hond of kat oormijt heeft, kan je het best alle huisdieren behandelen tegen oormijt. Door de jeuk gaat het dier schudden met de kop en gaat oormijt zeer snel over op andere honden en katten…

Veel bacteriële oorontstekingen beginnen vaak met oormijten, met gisten of met een allergie. Onderzoek van de dierenarts is belangrijk. Dus niet alleen de jeuk aanpakken maar ook de veroorzaker van het probleem.