Bezint eer ge begint ...... aan een trouwe viervoeter

 

Waar je mee opgroeit…

Als jongetje ben ik opgegroeid met de herdershond Rocco. Toen ik geboren werd, was Rocco ½ jaar oud en ik weet dus niet beter of een hond hoorde bij het gezin. Mijn vader had aan hondensport gedaan. Hij deed daar pakwerk en ging met verschillende honden op voor certificaten. Hij oefende koninklijk en behaalde o.a. met de Bouvierteef Sonja in 1973 een B-certificaat.

 

De laatste hond waarmee mijn vader oefende was de Mechelse herder Bruno. Ik was nog niet geboren dus ik ken alleen de verhalen. Bruno was een geweldenaar. Na een poos oefenen en werken was Bruno een beruchte hond. De pakwerkers van verschillende verenigingen in Zuid -Limburg deden het pak niet meer aan voor Bruno. Bruno stelde namelijk ook geweldig op de man. Dit terwijl mijn vader nooit te beroerd was om voor welke hond dan ook het pakwerk te doen. Kortweg is dit een van de redenen waarom mijn vader gestopt is met de hondensport. Vervolgens is hij ingestapt in de duivensport.

 

De hond waarmee ik opgroeide, Rocco, was een nakomeling van Bruno en een Duitse herder teef. Rocco (1977-1991) bleef over uit de periode waarin vader de hondensport bedreef. Toen Rocco 13 ½ jaar was, was hij zo hoogbejaard dat er besloten werd om hem te laten inslapen. Een nieuwe hond kwam er niet meer in ons gezin. Mijn vader had het in de toekomst druk met de duiven, moeder was inmiddels wat minder goed ter been en mijn broer en 2 zussen gingen zowat om de beurt de deur uit. Ik als nakomeling was druk met andere hobby’s. Rocco heeft er echter wel voor gezorgd dat ik me voor had genomen dat ik, eenmaal op eigen benen, weer voor een hond zou kiezen.

 

Huisje, beestje, beestje

Inmiddels zijn we 19 jaar verder. Mijn vriendin heeft altijd al konijnen gehad. Toen we bij elkaar kwamen, had Clarina 6 konijnen en twee chinchilla’s. Naderhand hebben we samen nog 3 cavia’s een thuis geboden en ook 3 kippen opgevangen. Allemaal dieren die niet meer in het plaatje passen van een gezin of waarvan het kind er toch niet meer naar omkijkt. Ze komen dus meestal uit de opvang. Ook Clarina heeft altijd al een hond willen hebben, maar dit was er tot nog toe niet van gekomen. In de tijd dat wij nu samen zijn, hebben we het er wel vaker over gehad en door toeval is het er eerder van gekomen dan gedacht.

 

Het verhaal van onze zwart-witte uit het asiel

Het is begonnen met een grote beurt voor de auto. We kregen op vrijdag 8 augustus (2008) bericht van de autogarage dat de auto klaar was en dat we deze konden komen ophalen. Toen we daar kwamen was het personeel in rep en roer. Ze hadden een Huskyteefje gevonden. Deze was vastgebonden aan een lantaarnpaal. De dierenambulance heeft de hond naar het asiel in de buurt gebracht. We zouden de hond graag een thuis gegeven hebben en na een drie dagen, serieuze, bedenktijd zijn we gaan kijken of deze Husky nog in het asiel zat.

 

Toen we op maandag in het asiel kwamen, was iemand ons al voor geweest en deze had de hond gereserveerd. Omdat we ons al helemaal hadden ingesteld op het nemen van een hond, zijn we vervolgens in enkele hondenasielen gaan kijken. Uiteindelijk zagen we in het derde asiel een grote zwart witte hond die ons erg aansprak. De hond lag in een hoek van de hondenren. Hij lag duidelijk weg te kwijnen. Het asiel wist te melden dat Jesse al een half jaar bij hun in het asiel zat. Hij kwam in het asiel terecht vanuit Spanje. Een stichting, die zich inzet voor de opvang van mishandelde honden, had enkele tientallen honden naar Nederland gebracht. We hebben Jesse mee naar huis genomen. Het asiel zei dat hij een soort setter was. Het maakte ons verder niets uit, als wij hem maar en goed tehuis konden geven, want we vonden het zo’n schatje.

 

Ik ben naderhand wel in allerhande hondenboeken gaan zoeken, want ik wilde toch meer ontdekken over de kenmerken van onze Jesse. We kwamen er al gauw achter dat hij geen setter was. Duidelijk was wel dat hij kenmerken van een jachthond had, via de Engelse Setter, Gordon Setter, etc. kwamen we uit bij de Drentse Patrijs en de Pointer. Geen van alle waren zwart-wit, dus ging ik op zoek naar een zwart-witte jachthond en ik kwam uit bij een Grote Münsterlander. Dus sinds 12 augustus 2008 hebben wij een hond die bij benadering lijkt op een Grote Münsterlander.

 

Jesse blijkt inderdaad een rotleven achter de rug te hebben. Dat is, jammer genoeg, makkelijk af te leiden uit zijn gedrag. Hij was bijna voor alles bang. De eerste 2 à 3 weken stond hij thuis altijd bevend, met de staart tussen zijn achterpoten, in een hoekje. Vooral als we ’s morgens beneden kwamen, was hij doodsbang. Eten deed hij met moeite. Hij woog 21 KG toen we hem wogen, terwijl aanverwante honden aan een Münsterlander reu tussen de 27 en 30 KG zouden kunnen wegen. Bij iedere hap uit de voerbak keek hij schuchter achterom, met zijn staart uiteraard tussen zijn benen. Waarschijnlijk bang voor een klap of stomp. Kwam er tijdens het wandelen een tegenligger in de vorm van een andere hond of mens, dan wilde hij alleen maar weg. Hij trok en sprong dan alle kanten op.

 

Nu, zo’n 6 maanden verder, is Jesse een stuk gegroeid in zijn zelfvertrouwen. Thuis is bijna niets vreemds meer aan zijn gedrag te merken. We leren hem nu spelen met speelgoedzwijntjes die knorren of het ophalen van een tennisbal of touw. Ook dit kon hij absoluut niet. Met veel geduld en respect voor zijn eigenheid hebben wij zijn vertrouwen al voor een groot deel weten te winnen. Nu kwispelt en springt hij als we thuis komen. Jesse is een geweldige lieverd.

 

Het is duidelijk dat met geduld en respect zeker nog vertrouwen terug te winnen is bij een hond met een trauma, opgelopen door bijv. mishandeling. Hoe jonger de hond, hoe meer kans dat hij zijn trauma weet te overwinnen. Toen we Jesse op hebben gehaald was hij al 4 ½ jaar. Nu in Februari 2009 is hij dus zo’n vijf jaar en wat heeft hij al een vooruitgang geboekt. Het is heerlijk om te zien wat hij allemaal, langzaamaan weer terugwint aan vertrouwen, gevolgd door nieuw zelfvertrouwen.

 

Bewustwording

Er zijn op de wereld te veel honden zonder een goed thuis. Veel broodfokkers klooien maar wat aan. Puppies gaan als zoete broodjes over de toonbank. De kindjes willen een snoezig bolletje en ouders bieden geen weerstand. Het gevolg; na een jaar is het snoezige ervan af en het kind kijkt er niet meer naar om wegens andere interesses. Ouders willen er ook liever niet voor zorgen, want het kind wilde de hond. Dan maar naar het asiel. Blijkbaar maken veel mensen geen goed overwogen keuzes. Vaak wordt een huisdier gezien als een hebbeding. Het lijkt wel alsof ze niet zien dat hun dier een wezen is. Als het even niet meer in hun straatje past, moet de hond het veld ruimen. Hoe vaak hoor je niet, dat een hond in het asiel is gekomen, omdat bij de vorige baasjes een kind op komst is? Mijn maag draait altijd om als ik dat hoor. We kwamen laatst ook weer iemand tegen die een hond uit het asiel had gehaald. De reden dat die daar terecht was gekomen, was ook de komst van een kind en dat na 8 ½ jaar. Hoe kan iemand een hond na zo’n lange tijd wegdoen? Het zou niet in me opkomen.

 

Toekomstige ouders en ouders van het moment moeten bewust omgaan met de keuze van het nemen van een hond. Denk vooruit. Wil je kind een hond en sta je dit toe, ben dan ook bereid om de zorgen en verantwoordelijkheid voor de hond mee te dragen, want het is goed mogelijk dat het kind de interesse verliest. Een hond wordt toch al gauw zo’n 9 à 10 jaar. Ik hoop dat ouders er bij stilstaan, dat als hun kind met 12 jaar een hond wil, dat de hond dan nog steeds in het gezin zal zijn, als de zoon of dochter uit huis gaat om bijvoorbeeld te gaan studeren.

 

Ik hoop dat Jesse, Clarina en ik door middel van dit artikel een beetje kunnen bijdragen aan de bewustwording van mensen m.b.t. de aanschaf van een hond (en andere huisdieren). Ben je bewust van waar je een hond koopt, van wie je een hond koopt (niet van broodfokkers) en vooral de reden waarom je een hond koopt. Houd rekening met de toekomst en de tijd die een hond in je gezin zal doorbrengen. Misschien is deze leuze op bumperstickers hier van toepassing: "A dog is for life, not just for chistmas!” Er zijn overigens nog veel meer bumperstickers met dit soort toepasselijke teksten.

 

Kijk bijvoorbeeld ook eens op www.wereldpootjes.nl

 

Met vriendelijke groet en een trouwe poot van Jesse, Rene Kamps en Clarina Werry, Heerlen
Lezersverhaal www.hondentips.com