Faith, een hond als hulp in huis...

Door Jeannette Warbout

Het begin
Een jaar geleden schreef ik me in bij hulphondenschool 'de Click'. Na goedkeuring van de zorgverzekeraar kon er een hond voor mij gezocht worden, de precieze werkwijze vind je op www.de-click.nl  Bij deze hulphondenschool wordt de eigenaar de trainer van de hond omdat een hond het beste werkt voor de eigen trainer, meteen in situaties komt waar de hond de rest van zijn/haar leven in zal blijven komen, de één reist altijd per trein, de ander per taxi, de één gaat veel op visite de ander gaat naar cursussen of theater, bovendien hoeft de hond dan niet wéér van eigenaar te wisselen zodra de hond geslaagd is als hulphond. Een andere prettige bijkomstigheid is dat de eigenaar, inmiddels zelf trainer door de goede begeleiding van 'de Click' in de toekomst nieuwe dingen kan aanleren als dat nodig mocht zijn. Tijdens het werkende leven van de hond houdt iedereen het recht op een aantal lesdagen per jaar. Hond en mens worden een team, mede daaraan dankt 'de Click' haar naam: er wordt gewerkt met de clicker en er moet een 'klik' zijn tussen hond en mens, want je moet samen verder door het leven. Hun manier van honden opleiden is een uniek concept en werkt al jaren heel goed (voorheen "De hond kan de was doen") en is inmiddels wereldwijd bekend.

 

Een ander voordeel van 'de Click' is dat de hond na het examen mijn eigendom wordt. Ze komen uiteraard steeds controleren en als ze vinden dat ik hun richtlijnen niet navolg (gebeurt zelden) dan kunnen ze de status hulphond afnemen, dus dekje en identiteitskaart hond innemen plus melden bij de zorgverzekeraar dat de tegemoetkoming in de kosten voor het hulpmiddel hond, zoals het in de wet heet, ingetrokken wordt. Maar de hond kan niet door de school weggehaald worden omdat een hond weghalen bijzonder emotioneel is voor de eigenaar. Voordat de hond overgedragen wordt, hebben de trainers allang gezien hoe je met de hond omgaat tijdens de trainingen thuis, de interne lesdagen en de interne week, kortom als je niet goed voor je hond zorgt komt dat ruim voor het examen altijd in zicht en wordt de hond wel weggehaald om de hond een goed leven te geven. Het werkt twee kanten uit: de hond leren dat het leuk is om te werken, dus plezier in zijn leven. Doordat de hond dingen doet die ik niet kan, kan ik zelfstandig functioneren in deze maatschappij.

Ik kon zelf geen puppy opvoeden, omdat ik niet zelf het bed in en uit kan. Nu kan ik dat trouwens wel dankzij hulp van Faith die mijn benen erin en eruit haalt. Daarom ging 'De Click' op zoek naar een geschikte hond. Vaak doen ze dit via asiels, aangeboden honden e.d. De hond komt bij de trainer thuis om geobserveerd te worden in gedrag, daar zijn zij op getraind. Als het gedrag goed is dan volgt een medische keuring bestaande uit hartfilm, oogtest, röntgenfoto's en algemeen lichamelijk onderzoek. Is dat niet goed genoeg om hulphond te worden, lees: veel op de achterpoten kunnen staan, goed kunnen zien, maar wel als huishond gezond oud kan worden, dan wordt de hond in een gezin geplaatst dat goed gescreend wordt. Is dit wel allemaal goed dan wordt de hond geplaatst bij een deelnemer (is de nieuwe eigenaar en trainer in spé). Normaal gaat dat goed, soms niet.

 

Helaas, Faith heeft waarschijnlijk al bij de vorige eigenaar een parasiet opgelopen. Ze zat daar hele dagen in de bench en mocht er maar 2x per dag uit, even in de tuin, daarom werd ze weggedaan. De vorige eigenaar heeft niets gemeld over de wisselende ontlasting: normaal-waterdun-normaal-waterdun enz. Faith is erg slim en ontdekte dat eten buikpijn veroorzaakte (door de parasiet) dus sinds ze bij 'de Click' is, is er ook al de slechte voedselmotivatie. In het begin werd dit geweten aan de overgang, van niets doen naar veel aandacht is een hele verandering. Maar nu na 3 maanden moet ze wel gewend zijn, dus dat ging niet meer op. Daarom bloedtest laten doen omdat het scala aan vage klachten: sloom, lusteloos, lang en diep slapen, snel moe, halverwege het 'werken' wat ze erg leuk vindt afhaken en gewoon gaan liggen slapen, niet naar buiten willen, niet willen eten, niet willen drinken: met spuitje water in de bek, door de poten zakken wegens spierzwakte en spierkrampen. Dat laatste laat een hond trouwens nooit merken, gaat opgekruld liggen (als een garnaaltje) en blijft uren zo liggen dat is het enige wat de hond laat zien naast het niets willen). Doordat het zo lang duurde, de ene dag ging het redelijk en de andere dag was ze doodop terwijl ze een jonge hond is van 15 maanden, ging ik en ook 'de Click' zich enorm zorgen maken en zo zijn we het medische traject ingegaan.

Frauke (trainster van 'de Click') was bij het onderzoek van Faith. Monique (van het dieren echo centrum) vertelde meteen de uitslag. Ze heeft een aantal dingen uitgesloten:
ze heeft geen levershunt; (gelukkig maar) nieren hebben normale grootte; bijnieren ook; de alvleesklier heeft een goede structuur, heel soms moet bloedonderzoek uitwijzen of hij wel goed werkt, maar in dit geval is er al bloedonderzoek geweest en ze denkt niet in die richting; darmen zien er goed uit.

Ze vroeg ons het hemd van het lijf en omdat Faith vanaf het begin wisselend dunne en normale ontlasting had, is haar vermoeden dat er in de darm een geria of 'weet-ik-veel-hoe-dat-beest-heet' parasiet leeft/heeft geleefd. Zo'n darmparasiet vermenigvuldigt zich d.m.v. eitjes en dus meer parasieten, ze moet dit al meerdere maanden bij zich dragen waardoor er een calciumtekort kon ontstaan en daardoor de enorme spierkrampen die een hond laat merken door af te haken (gaan liggen midden onder een bezigheid), niet mee willen (doen), lusteloos, kortom alle klachten die we kennen van haar. Als er meerdere parasieten (na enkele maanden zo'n 4 tot 6) in de darmen leven dan beginnen ze zich al te 'roeren' zodra er wat korreltjes brokken via de maag in de darm komen. Monique zei dat het waarschijnlijk een slimme hond is, want zodra ze eet krijgt ze buikpijn daarom wil ze niet of nauwelijks eten. Daar komt haar slechte voedselmotivatie vandaan. Helaas is zo'n darmparasiet erg hardnekkig dus verwacht ze nog een terugval. Zodra de ontlasting weer waterdun is, moet ik het in een bakje opscheppen, 3 dagen lang omdat niet iedere dag iets van de parasiet meekomt, dan kan de dierenarts dit nakijken. Hij weet dan om welke specifieke parasiet het gaat en er een gerichte antibiotica op voorschrijven zodat hij voor eens en altijd verdwenen is.

De meerdere parasieten creëerden een darmwandontsteking waardoor de calcium niet meer werd opgenomen met alle gevolgen die we hebben gezien.
Frauke stelde de vraag of het besmettelijk was: het is alleen besmettelijk als je de ontlasting opeet of als een hond er doorheen loopt en daarna zijn poot aflikt, dan krijgt hij de parasiet binnen. Met spelen en snuffelen en likken kan er niets overgebracht worden. Ik vond het wel een slimme vraag, had er zelf niet aan gedacht.
Mocht het toch niet de parasiet zijn (moet blijken uit de ontlasting als ze een terugval krijgt) dan is het een voedingsprobleem en dan moet men uitsluiten welke eiwitten (dat is meestal het probleem) zij niet mag/kan hebben, maar daar kan enkele maanden overheen gaan.

 

Calciumtekort geeft zo'n scala aan klachten dat we dat niet moeten onderschatten, heel langzaam haar conditie opbouwen en steeds ietsje meer en dan komt ze er als een gezonde jonge hond uit. Iedere hond kan zo'n parasiet oplopen en eenmaal verholpen is de hond weer kerngezond.
Frauke en ik gaan dus de training langzaam oppakken, we letten goed op haar en ik breid de werkjes in huis steeds verder uit.

Ondanks dat Faith niet lekker was, met goede momenten/dagen heb ik niet stilgezeten. Het lichtknopje gaat steeds beter. ik was op een gegeven moment zo met haar gezondheid bezig dat ik 'duw deur' zei bij een la of andersom en Faith deed wel het goede. Toen besefte ik dat het tweede woord blijkbaar geen betekenis heeft. Ook herhinnerde ik me dat Frauke zei dat ik het woord duw of trek langgerekt zeg, zo had ik het begrepen in het begin. Dus heb ik het aangepast. Sinds een paar dagen heeft ze korte commando's: duw - trek - deur (knop van de deur) - knop - hoog - koppie - geef, alles kortgezegd en ze doet het goed wat ik vraag.

Voor mij betekent een hulphond, naast kameraadschap, vooral mijn zelfstandigheid. Zonder hulphond moet ik naar het verpleeghuis, (ik ben 40 dus veel te jong om daar al te gaan wonen) ook daar is 24 uur per dag hulp aanwezig. Een hond is er 24 uur per dag en heeft 2-3 uur (ligt aan het ras, die je zelf kiest) 'vrij'. Dan is ze los en zonder dekje, dus even 'gewoon hond' om te ontladen, om te spelen, om het plezier, maar vooral omdat niemand altijd werkt.
Ik heb SLE met daarnaast meerdere problemen in het ruggenmerg, botnecrose en 2 laesies in de rug, waardoor Faith voor mij dingen doet die ik normaal zelf gedaan zou hebben als ik gezond was geweest.

 

Eén arm is zeer beperkt in gebruik: 10% dus in feite heb ik één goede arm tot mijn beschikking. Faith krijgt de koelkast open, ik niet. Faith krijgt de natte was uit de machine, ik niet. Alles wat valt kan ik niet oprapen door de botnecrose in beide heupen, dus Faith raapt het op en legt het op schoot. Iets wat ver naar achteren op het aanrecht ligt pakt zij omdat ik niet kan reiken. Zij zet haar poten op het aanrecht (ik heb een laag aanrecht i.v.m. rolstoel) en pakt met haar bek wat ik met een aanwijsstokje aanwijs en legt het op mijn schoot. Ze gaat nog leren om in de winkel alles uit de schappen te pakken waar ik niet bij kan en in de mand te doen, alles op de toonbank te zetten en alles weer in de tas. Thuis doet ze al alles vanuit de boodschappentas in de koelkast zetten voor me, niet zo netjes als wij mensen het doen, maar het belangrijkste is dat het koel ligt en dat zij het weer makkelijk voor me eruit kan pakken. Een pak melk bijv. is redelijk zwaar als het omhoog getild moet worden, te zwaar voor mijn hand. Faith is groot en sterk (kruising bordercollie-herder) en zij legt het pak melk in mijn schoot.

In ieder geval ben ik enorm opgelucht dat het niets ernstigs is. Maar ook voor Faith zelf, geen gedokter en gedoe, gewoon voorzichtig aan de draad oppakken, steeds ietsje meer en dan komen we er wel. Doet ze haar naam toch eer aan :)

Groetjes van Jeannette en een grote hondenpoot van Faithful