Over Gerda Verkerke

Hallo ik ben Kyra, een choco-labrador van inmiddels 4,5 maand. Op 28 juni 2006 is mijn hele korte leventje totaal veranderd:

Er kwam een vrouw (dat is dus MIJN mensen-mamma!) met een ding op wielen (inmiddels weet ik dat dat 'rolstoel' heet), samen met nog een vrouw en een man (mijn lieve opa & oma). Ook de mevrouw die al die tijd al voor ons zorgde, was erbij.

En ik mag dan wel de kleinste van het nest zijn, ik zal laten weten dat ik er ben. Dus ik rende heel hard op hen af. Maar ja, mijn broertjes en zusjes zijn wat groter en sterker, dus ze zagen me niet. Totdat de mevrouw in de rolstoel naar me keek. Ik hoorde haar zeggen: "en wat kun je me vertellen over die pup?" "Dat is de jongste van het stel. Een onderdanig en iets zwakker pupje. Zoals je ziet is ze kleiner en minder dik en levendig dan de rest. Er zullen niet zo snel mensen voor haar komen, denk ik."

De mevrouw in de rolstoel vroeg of ze me even vast mocht houden...
Ik heb me heerlijk neergelegd op haar schoot, nadat ik haar 'n flinke lik over haar neus had gegeven. Hallo mens op wielen, IK VIND JOU LIEF!!!!!!

Dan hoor ik haar zeggen: Ik weet wel iemand die haar wil, IKKE!
Vanaf dat moment, heet ik Kyra.... Maar ja, dat begreep ik toen nog niet en ik wist ook nog niet dat ik over 'n paar weken helemaal alleen, zonder pappa, mamma, broertjes en zusjes, ver weg in Nijmegen zou wonen...

Maar goed, ik werd dus heel vroeg uit mijn bench gehaald, waar ik al een paar dagen in lag. Er ging iets gebeuren, ik voelde het. Want ik had ook al geen eten meer gehad. En ik had me toch een HONGEEEEEERRRRRR! Ik werd gewassen en de mevrouw die altijd voor mij had gezorgd, legde mij terug in de bench met allemaal handdoeken. Na een tijdje kwam ze weer terug, samen met de mevrouw en de man die ik dus al eerder bij die mevrouw met de rolstoel had gezien.

Ik werd uit mijn bench gehaald en die vreemde, maar wel lieve mevrouw pakte mij over. "Zo Kyra, vandaag ga je naar je nieuwe huisje toe!" Ik begreep natuurlijk niet wat dat betekende, maar nu inmiddels alweer bijna 2 maanden verder, weet ik dat mijn nieuwe huisje geweldig is! Maar goed, ff terug naar die 28e juni....

Ik kreeg een raar touwtje om mijn nek en ging met die mevrouw en die meneer mee in een ding dat jullie 'auto' noemen. In het begin vond ik het nog wel eng hoor, maar toen ik erachter kwam dat ik veilig was bij de mevrouw op schoot, ben ik gaan slapen. Na een hele lange rit, stopte de auto voor een heel groot gebouw, dat jullie 'flat' blijken te noemen.

We gingen in een rare ruimte, die ook nog es bewoog. Dat bleek een 'lift' te zijn. Toen we daar uit kwamen, zag ik iets, waar ik heel blij van werd. Daar was die lieve mevrouw op wielen weer! "Kijk, Kyra," zei die mevrouw die mij vast had, "daar is 'mamma'". De mevrouw op wielen kwam naar ons toe en zei 'welkom thuis Kyra'. En pakte mij bij haar op schoot. Sjow, die krijgt van mij effe een welkomst-lik!

Het is trouwens best wel even raar hoor, op schoot zitten, bij mamma. Want je gaat wel vooruit, terwijl ik niet zelf hoef te lopen. We gaan een huis binnen en 'mamma' doet dat rare touwtje van mijn nek. YEEEEAAHHH thanx mammie! Maar wat doet dat gekke mens nou weer? Ze pakt een blauw bandje en doet dat om mijn nek. Hee, hallo dat wil ik helemaal niet! Maar helaas, ik kan tegenstribbelen wat ik wil, het bandje blijft om mijn nek zitten. "Sjow, Kyrtje, die is voor jou! Kyrtje mooi he!"

Nou ja, eigenlijk is het inderdaad best wel een mooi bandje. Toen mocht ik op de grond. Sjow, es ff kijken waar ik nou weer ben.... Ben zo even een tijdje aan het rondhuppelen geweest daar, kom ik een rood wezen op 4 poten tegen. Maar wacht even, dat ken ik wel, dat is een kat. Bij mijn broertjes en zusjes liepen die ook. Ik weet dus ook al dat ik niet bang hoef te zijn. Maar wat doet dat stomme mormel? Die begint te blazen! Hee hallo, doe es normaal, ik ben lief hoor....

Nou ja, ze begrijpt 't niet geloof ik. Dan zoek je het ook maar uit rood mormel! Terwijl ik zo verder ronddwaal, kom ik NOG een kat tegen... Maar die rent hard weg. Nou ja, ze komen er zelf wel achter dat ik wel lief ben.

Toen hoorde ik iemand roepen: 'Kyra eeeeten'. Ja en kijk, NU weet ik, dat IK Kyra ben, maar op dat moment, had ik nog geen idee. Maar zo nieuwsgierig als ik was, ging ik toch ff kijken, want er ging gebeuren. De meneer liep met een tasje naar de keuken en pakte een bakje. Hij deed daar iets in wat uit de tas kwam. En wat denk je wat dat was???????? OVERHEERLIJKE BROKJES! "Zo Kyra, alles voor jou..." Dat meen je niet he? Zijn die ALLEMAAL VOOR MIJ? Ik ga echt wel ff aanvalluhhh! Binnen een paar tellen, is het bakje alweer leeg. Jammie jammie jammie dat was geweldig lekker!

Dan wil ik ff lekker gaan slapen, maar mamma pakte mijn riem en pakte mij op schoot en neemt me mee naar de lift. "We gaan ff 'plasje doen', Kyra..."

Buitengekomen, ga ik gelijk zitten om ff een plasje te doen, want ik moest heel nodig. Mamma word helemaal gek. "Goed zo Kyrtje, knap van jou, grote meid van mij he!" En ik krijg een koekje. Hey damn, dat is cool! Ik ga gelijk nog 'n keer zitten en leg 'n giga drol weg. En weer gaat ze zo gek doen en weer krijg ik 'n koekje! Dan gaan opa en oma weg. En wij gaan weer naar binnen.

Die avond heb ik lekker bij mijn mammie op schoot mogen liggen. Het is hier tof! 's Avonds moet ik in de bench om te gaan slapen. Nou dat vind ik dus geen goed idee en dat zal mammie weten ook. Ik ga es ff lekker blaffen en piepen. Maar wat gebeurt er denk je? Echt helemaaaaaaaaal niks! Dat stomme mens negeert me gewoon! Nou weet je laat ook maar dan, ik ben zo moe, ik ga lekker slapen!!!

Dit ben ik tijdens de wandeling op de 1e dag
bij mijn nieuwe mammie


Dit ben ik nu. Inmiddels alweer 4,5 maand oud.

 

Een knuffeltje van Kyra.