Mijn hond Lex

Ik zou graag het verhaal vertellen over onze hond Lex.
Natuurlijk is het hardstikke leuk om een pup van jouw favoriete ras in huis te halen maar er zijn zo verschrikkelijk veel honden in asiels en bij hondenbaasjes die een ander huis voor hun hond zoeken. Wij kozen daarom voor een "tweede hands" hond. Bij het asiel in Almere werden we heel fijn geholpen en we werden tijdens een heel gezellig gesprek gecheckt of we geschikte baasjes waren.

We mochten een proefwandeling maken en bij de tweede hond was het meteen raak. Een tekkelmix met de naam Lex. Een lijfje dat alleen maar heel hard kon trillen en daarbij heel veel haren verliezend. Rex had kapotte oorpunten van het (stress)-flapperen en een zeer armoedige staat van vacht.

Lex was weg gedaan omdat hij dominant zou zijn en zijn vorige baas gebeten zou hebben. De vrouw van het asiel zei dat als Lex gebeten had dat waarschijnlijk uit angst is geweest .Het kon natuurlijk ook maar een smoesje geweest zijn om van Lex af te raken.

Wij waren ondertussen al helemaal weg van Lex. Dit hondje wilden we redden!

Het was onbekend of hij aan katten gewend was en dus werd Lex langs de kattenhokken geleid. Hij gaf geen krimp en dat was maar goed ook want wij hadden thuis een 16 jaar oude lieve poes wonen. Bij het pakken van zijn paspoort bleek hij er twee te hebben. Hij was al een keer eerder in een ander asiel geplaatst. Nadat alle papieren in orde waren mocht Lex met ons mee naar huis.

In de auto was Lex één hoopje onbereikbare ellende en daarom zijn we eerst nog bij een bos gestopt om hem de kans te geven wat stress kwijt te raken voordat hij Rosa de poes zou ontmoeten.

Thuis gekomen bleek Lex zeer geïnteresseerd in poezen te zijn maar dan wel als prooi. Maar met geduld en veel lekkere stukjes kaas waar zowel Rosa als Lex alles voor deden. Binnen een week konden ze het goed met elkaar vinden. Samen eten en samen snoepen bleek voor alle twee zo onweerstaanbaar dat ze elkaar accepteerden .

Na het overlijden van Rosa is ons huis goed vol geraakt met wel VIJF poezen en bij ieder poes moest Lex opnieuw weer accepteren dat wij het niet goed vonden als hij ze als jachtobject zag .Bij iedere poes werkte de kaastruck prima. Op straat jaagt hij nog ieder kat achterna, maar binnen is alles oke.

Lex 's voelde zich al vlug op zijn gemak maar als hij buiten een man zag dan ging hij uit zijn dak, oorverdovend blaffen en schijnaanvallen maken. Ook was Lex bang voor laarzen en paraplu's en stokken.Zijn ribbekastje is hobbelig en bobbelig. Het is ooit gebroken geweest en niet goed geheeld. Als je deze dingen bij elkaar optelt, weet je wat er ongeveer gebeurd moet zijn in Lex's leven. Op een hondencursus, die trouwens ontzettend leuk en leerzaam was, kregen we de tip om dit gedrag naar mannen niet te belonen door hem te aan troosten en ook mochten we hem niet straffen ...we moesten het negeren.
Het advies, ga vooral praatjes aanknopen met MANNEN. Het negeren bleek nog het moeilijkst want Lex wist al dat de naderende persoon een man was als degene nog maar een stip aan de horizon was. Maar het heeft fantastich gewerkt dankzij lieve geduldige mannen in de wijk die hun eigen honden aan het uit laten waren. Die boven het geblaf uit onze uitleg wilden aanhoren. Lex kan nu buiten prima mannen verdragen alleen als ze binnen komen heeft hij drie keer nodig om er achter te komen dat zulke gemene mannen niet bij ons over de vloer komen. Lex is nu bijna 7 jaar bij ons en is een heerlijk hondje. Binnenkort mogen we zijn tiende verjaardag vieren .

Bij een keuring van de tekkelclub heeft hij ons versteld doen staan .Van te voren waren een paar mensen komen vragen of Lex wel een echte tekkel was en als wij zeiden "we weten het niet, daarom zijn we hier", dan kregen we te horen: zijn poten zijn te lang en zijn oren dit en zijn kleur dat etc. Het maakte ons niet uit maar blijkbaar die mensen wel!
Wat was er dan ook leuker dan toen Lex aan de beurt was dat er stilte voor hem gevraagd werd omdat de keurmeester in zijn lange loopbaan alleen in Engeland wel eens zo'n tekkel gezien had. Hij vond het jammer dat Lex zijn wisselgeld, zoals hij het noemde, niet meer had (gecastreerd ) omdat het zo'n bijzondere tekkel bleek te zijn!!!
We zijn allebei verliefd op zijn oogjes met hun liefdevolle blik. En niets maar dan ook niets is fijner als een afgedankte zielige mishandelde hond te zien opbloeien door jouw liefde. Hoeveel liefde je ook geeft, je krijgt er steeds liefde met rente voor terug!

Lex gaat door roeien en ruiten voor ons en is een zonnestraal in huis. Hij heeft tot op de dag van vandaag trouwens niet gebeten.