Naar de hondenschool
 Door Sara Vandesande
Eerst en vooral wou ik jullie proficiat wensen met jullie magazine. Ik ontvang ook het paardenmagazine (www.paardentips.com) en wou deze natuurlijk niet missen. Ik heb net nummer zes van Hondentips gelezen en heb even het verhaal van jullie Quint gelezen.
Het lijkt namelijk wel erg op wat er met mijn hondje aan het gebeuren is...
Nou, in maart 2004 gingen mijn moeder en ik even surfen op internet en kwamen een prachtige pup tegen: een Shi-Tzu. Ik was op slag verliefd, mijn moeder die gezworen had nooit nog een hond te nemen, rende meteen naar de winkel om hem te gaan bekijken.
In de winkel aangekomen, hebben we hem even mogen vastnemen en met hem eventjes mogen spelen. We besloten hem te kopen. Hij mocht dezelfde week nog mee naar huis. Eenmaal de grote dag aangebroken, was mijn moeder 's morgens het pupje gaan halen. De pup lag al in zijn mandje toen ik van school terug was.
De eerste weken was hij erg braaf, en hoorde je hem een hele dag niet. We begonnen hem meer en meer te verwennen,al snel werd hij de koning in huis. Toen is het allemaal misgegaan!!!!!! De pup, die inmiddels al erg veranderd was, begon zich dominanter te gedragen. Als je hem eten gaf moest je maken dat je uit de voeten was of hij beet je handen tot bloedens toe open.
We besloten dat het zo niet verder kon en gingen met die kleine shi-Tzu naar de hondenschool. De eerste les was een ramp! Mijn moeder haar benen, handen en schoenen waren helemaal kapot gebeten. Na enkele lessen heb ik het overgenomen, je zag de hond met sprongen vooruit gaan, hij leerde ziten, apporteren, liggen, mooi wandelen, ...
Ons eerste clubkampioenschap kwam er aan en we werden zowaar achtste in de laagste reeks, met 89 punten. Ik ben nog nooit zo fier geweest. Thuis was hij nog steeds dezelfde bijterige hond met dominant gedrag.
Toen bij mijn moeder moment kwam dat het haar teveel werd en ze besloot om de hond weg te doen, ben ik extra mijn best gaan doen. De eerste weken, drie tot zelfs vier keer per dag met hem gaan wandelen, zodat hij geen energie meer over had om ook nog maar zijn mond open te doen. Ik deed met hem in de tuin drie keer per week agility (soort jumping voor honden) en je zag dat hij rustiger werd. Het gaat nu heel goed met hem. Hij zou voor mij door het vuur gaan, slaapt bij mij in bed, maar heeft nog steeds moeite met mijn moeder en broer. Maar het gaat al beter, we blijven volhouden.
Ik wil maar even laten zien met dit verhaal dat hoe erg je hond zich ook gedraagt, er meestal een reden voor is (bij ons is dat waarschijnlijk de verwennerij, niet boos kunnen zijn op een pup). Als je doorzet en je manier van omgang verandert, is er absoluut geen reden om je hond te laten afmaken. Als iedereen al eens een beetje meer moeite deed en tijd in de opvoeding van zijn hond stak, dan zouden er veel minder honden in het asiel zitten, of worden afgemaakt bij de dierenarts...
Veel succes met het Hondentips Magazine
Groetjes
Sarah
|
Heel veel leesplezier,
