Onze Bikkel

Door Samantha leijs

Graag zou ik wat vertelen over onze Bikkel en hoe trots we op hem zijn!

Ik heb altijd in een dierenartsenpraktijk gewerkt. Vorig jaar kwamen mensen hier een rode engelse cocker spaniel reu brengen om te laten castreren. Hij was net een jaar oud en vertoonde nogal wat dominantie probleempjes.

Na afloop van de operatie lieten de mensen weten dat ze hun hond liever niet meer mee naar huis wilden nemen. Hij had al een aantal mensen waaronder de kinderen gebeten en had erge gedragsproblemen. Ze zijn nog wel afscheid komen nemen en hebben ons gevraagd de hond naar het asiel te brengen.
Toen hij later in zijn hok weer bijkwam brak hij de hele boel bijna af. Hij blafte, sprong en gromde als je voorbij liep. We moesten hem buitensluiten om eten te kunnen wegzetten en om het hok schoon te maken.
Zo kon hij niet naar het asiel! We hebben toen rondgebeld, maar geen enkele instantie wilde de hond hebben. De rode kleur schijnt vaak dit soort problemen te geven en iedereen was bang voor een "gestoorde" hond.
Op een dag was ik eten aan het klaarmaken in de kennels en de hond ging zoals gewoonlijk heel erg tekeer. Ik werd dit toen zo beu dat ik in het hok ben gestapt en hem er aan zijn halsband heb uitgetrokken. Hier schrok hij zo van dat hij helemaal niks meer deed.
Vanaf die tijd ben ik hem op praktijk gaan trainen en daar reageerde hij wel goed op. Maar nog steeds kon hij niet met andere mensen overweg.

Uiteindelijk heb ik hem mee naar huis genomen omdat hij anders echt ingeslapen moest worden. Ik heb hem cadeau gegeven aan mijn moeder die er in het begin doodsbang van was. We hebben onze problemen en meningsverschillen gehad, maar we zijn nu bijna een jaar verder en hij doet het prima! Bij de hondenschool is hij zelfs al eens 4e geworden in het onderdeel gehoorzaamheid en het is de allerbeste vriend van mijn vader en moeder. We zijn nog volop aan het trainen en hopen nog lang van hem te mogen genieten!!!

Zo zie je maar, iedereen verdient een tweede kans!

Veel Groetjes Samantha en Bikkel