Aangereden hond

Door Rudi van den Dijck, Hondentips Magazine

We zijn er even twee weekjes met het gezinnetje tussenuit geweest. Lekker genieten van de Griekse zon en het lekkere eten. Met temperaturen tussen de 30 en 40 graden was er zon en warmte in overvloed. Gelukkig zaten we aan de kust en bracht de zeewind ons een welkom verkoelend briesje.

De reis naar bestemming was super meegevallen. De kinderen vonden het vliegen prachtig. Ze kregen bij het opstijgen de slappe lach wat blijkbaar heel aanstekelijk werkte op de medereizigers want ze begonnen vrolijk mee te lachen. We hadden met z'n allen de tranen in de ogen van het lachen. Een vrolijk begin dus. Later nog een busreis richting de haven om met een soort speedboot op de bestemming te komen.

Bij aankomst ging Nanny met de kinderen op een bankje zitten terwijl ik op zoek ging naar de auto die voor ons klaar stond. Toen ik terug ging om te vertellen dat alles oke was en we naar het vakantiehuis konden rijden, zag ik voor Nanny en de kinderen een hond in de goot liggen. Het leek of de hond net was aangereden. Ik vroeg Nanny of de kinderen niet te erg geschrokken waren en ze moest lachen. 'Die hond komt hier net aan,' zei ze 'en ploft hier voor ons op de grond om in de goot zijn middagdutje te doen.' Toen ik naar de hond liep om te kijken, keek hij even naar me op om daarna onverstoord verder te dutten. Alsof hij wilde zeggen dat ik me met mijn eigen zaken moest bemoeien.

Het viel meteen op dat er heel wat honden over de straten liepen. Doorheen de hele vakantie kwamen we ze overal tegen. Om heel eerlijk te zijn we hebben maar een paar straathonden gezien die er slecht uitzagen, dat was vooral in de dorpen in de bergen. De meeste honden genoten van het lekkere weer en wisten waar ze een maaltje konden vinden.

Zo kwamen we bij een supermarkt telkens deze hond tegen (zie foto). In het begin begrepen we maar niet wat ze er kwam zoeken, maar later werd het duidelijk. Iemand die net zijn boodschappen in de wagen aan het laden was haalde een potje hondenvoer uit een boodschappentas en gaf de hond te eten. Later lag ze, zoals je op de foto ziet, voldaan van haar vergaarde maaltje na te genieten. Gewoon liggend tussen de geparkeerde auto's. Ogenschijnlijk in een diepe slaap maar bij elke stap die een beetje in de buurt kwam de oren meteen gespitst. Klaar om snel weg te rennen of juist als eerste te genieten van een buitenkansje.

We zagen ook wel eens winkeliers achter een hond aanrennen om hem uit de buurt van hun kraam te houden. Zolang dit bij een sis en een schreeuw bleef, hadden we hier eigenlijk wel begrip voor want die honden plasten natuurlijk overal waar het hun uitkwam, dus ook op de uitgestalde artikelen. Dat bleek later ook toen ik bij zo'n kraampje een paar zwemvliezen in mijn hand nam. De aroma kwam me tegemoet en dat was niet de geur van rubber.

Verder kwamen we veel honden tegen die ergens aan een ketting lagen. Met pijn in het hart zagen we dat ze niet altijd de mogelijkheid hadden om te drinken en dat ze soms in de felle zon lagen aan een ketting die hun net de ruimte gaf om te gaan liggen en daarbij nog net genoeg adem te krijgen. Als je dit zo zag had je meteen minder medelijden met de honden op straat.

Ik vernam dat de straathonden, naast het ontwijken van een trap van een of andere hondenhater het meest op hun hoede moesten zijn voor mensen die honden van straat pikken om ze te verkopen aan laboratoria. Er was onlangs nog iemand met een busje vol honden tegengehouden.

Dit allemaal zo zien, is wel een keerzijde van de medaille als je op reis gaat. Toch mogen we nu niet zeggen dat de Grieken niet goed voor hun honden zorgen. We hebben heel wat honden gezien die het duidelijk erg naar hun zin hadden en genoten van voldoende aandacht en verzorging.

Onze hond thuis, zich niet bewust van zijn luxe leventje, genoot van de aandacht die hij ondertussen kreeg van mijn schoonouders, die we met een gerust hart de zorg voor de dieren konden toevertrouwen.

Ook de terugreis verliep goed. Mijn langharige blonde meiden waren volgens mij zelfs een beetje opgelucht, de hele vakantie werden ze door hun haar geaaid en vroegen mensen naar hun naam en wilden zelfs met hen op de foto. Lise (4 jaar) begon op een gegeven moment al haar naam te zeggen en te zwaaien om er vlug vanaf te zijn. Haha.

Na een paar heerlijke dagen was het even wennen aan ons vertrouwde Belgische weertje. Gelukkig zijn de vooruitzichten goed en beseffen we des te meer hoe fijn het is om THUIS te zijn.

Onze hond Fynn kijkt me nu aan met een vragende blik, hij weet dat het weer etenstijd is. We gaan eerst even een wandeling maken.

 

Tot de volgende keer!