Honden in Kroatië

Welkom home!

We zijn net terug van een heerlijke relaxte vakantie in Kroatië. Het was super, maar ook de thuiskomst was geweldig. Natuurlijk stond de hond Fynn al klaar om ons te begroeten en ook de paarden kwamen in galop naar ons toe toen ze ons zagen. Fijn om weer thuis te zijn!

In ongeveer 1,5 uur vliegen van een land waar het twee maanden niet had geregend en waar we met temperaturen zaten van 30 graden naar het typische regenachtige weer van ons Belgenlandje. Wat een contrast! Maar we mopperen er niet over, als dierenliefhebber besef je maar al te goed dat het hier veel beter is voor onze trouwe viervoeters. Onze hond zit vol leven en kan lekker rondrennen.

 

Trouwe wachter

De hond van de eigenaar van het huisje waar we verbleven, zocht overdag de koelte van de gang op. Simba, zo heet de hond, had al vlug vriendschap gesloten met onze kinderen en lag elke dag trouw aan de deur te wachten op een begroeting. Na wat gekwispel met zijn staart liet hij zich neerploffen met een diepe zucht om daarna zo min mogelijk te bewegen. Het was leuk om te zien dat deze luiaard ’s avonds helemaal veranderde. Zodra de temperatuur daalde, stond hij aan de deur om buiten te mogen en transformeerde van ogenschijnlijk bejaarde hond naar vrolijke, speelse pup. Leuk om te zien.

Boze Willy
De buren, een koppel uit Duitsland, hadden hun eigen hond meegenomen. Deze hond voelde zich redelijk in zijn sas in Kroatië. Bij de eerste ontmoeting hurkte ik om de hond te bekijken, waarna de vrouw me alle hoop ontnam om goed contact te krijgen door te zeggen dat de hond niks van mannen moest hebben.

Willy, een kruising van allerlei rassen, was in Spanje van de straat geplukt als verwaarloosde straathond en later door het Duitse gezin geadopteerd. De angstige hond kreeg weer vertrouwen in de mens, maar behalve voor de man van het gezin bleef hij verder heel argwanend naar mannen toe en was volgens de vrouw zelfs aggressief. Maar ik zat al gehurkt en Willy kwam diep grommend naar me toe. Hij kwispelde met zijn staart en ik zag aan zijn houding dat hij bang was, maar eigenlijk toch graag naar me toe wilde komen. Ik zorgde ervoor dat de confrontatie niet te groot voor hem was en vermeed oogcontact. Terwijl ik met zijn vrouwtje sprak, hield ik mijn hand uitgestrekt voor me en negeerde hem. Ik dacht dat hij wel even aan mijn hand zou komen ruiken. Willy kroop helemaal onder mijn hand, toen ik hem aansprak ging hij liggen en mocht ik hem aaien. De vrouw keek raar op en werd enthousiast.

Als je in het verhaal hoort dat deze hond van de straat komt, dan kan je je voorstellen dat dit beestje het regelmatig op een lopen heeft moeten zetten. Ik zie het al voor me: roepende mannen die stokken of stenen naar zijn hoofd zwieren of natrappen om de hond uit hun vuilnis te houden. Als het een agressieve hond was geweest dan had hij heus niet meer geleefd.

Normaal dat Willy even in conflict was toen hij een vreemde man zag. Willy kreeg zelf de keuze, wegrennen of toch naar me toekomen. Hij onderwierp zich meteen door onder mijn hand te kruipen en zich daarna klein te maken. Het was een echte lieverd. Ik ken de situaties natuurlijk niet waarbij de hond negatief reageerde op andere mannen, maar ik kan me inbeelden dat hij erg bang werd als hij niet zelf de keuze kreeg om contact te zoeken of weg te rennen. Een reus buigt zich over hem heen, kijkt hem strak aan en ineens komt er een hand op hem af. Als je het zo ziet dan kan je zijn reacties in het verleden anders verklaren. Ik ben geen hondenfluisteraar, maar dit is mijn meest logische verklaring.

Zeehond
Ergens op een marktje aan de kust kochten we een tros druiven die we samen aan het water gingen op eten. Het was weer een prachtige dag en we zaten met het gezinnetje lekker te genieten. Een dame komt naast ons staan en bukt zich om een steen te nemen, haar hond weet wat er komt en rent al de zee in en kijkt afwachtend  toe.

De dame netjes opgemaakt, kleding in de plooi, zonnebrilletje in haar lange haar, besluit om via de trap die de zee in loopt een paar treetjes lager te gaan. Ze zwiert haar arm naar achteren om te werpen, maar net zo snel zien we haar voeten richting zon wijzen. De dame maakt een flinke smak, maar staat in een flits weer op. Ze schaamt zich duidelijk, verbijt de pijn en smijt de steen alsnog weg. Ik denk dat we het goed ingeschat hebben niet te reageren op de val die de dame maakte. Ze lachte een beetje groen en deed alsof er niks was gebeurd.

   

Maar dan is de hond plots verdwenen. Geen hond meer te zien!

Dan zie ik in het water een schaduw en plots duikt de ‘zeehond’ boven, hij heeft de steen in zijn bek. De hond brengt de steen terug naar de vrouw en deze werpt de steen terug de zee in. Het proces herhaalt zich, behalve dan dat de dame er weer een koprol bij maakt.

De hond deed me meteen denken aan onze Rottweiler Quint, die de mensen ook verbaasde door dingen voor ons op te duiken. Duikende honden komen dus vaker voor. Mensen die een koprol maken ook ;-)

Bekende hond
Samson liepen we ook tegen het lijf. Hij was op vakantie en had nu geen zin in kinderen rond zijn hoofd. Nu even niet Gertje!

Klokkenluider van Kroatië
Hier een grote hond die de hele dag door de stad liep met een bel om zijn hals. We hebben geen flauw idee of dit een reden had of dat het een pesterij was.

Ik vermoed, omdat dit een jachthond was, dat ze op deze manier wilden voorkomen dat de hond achter een paar straatkatten aanging om deze vervolgens onder de ogen van de toeristen een lesje te leren.

Een wijze kat zal bij het horen van het belletje, het op een lopen zetten. Zou kunnen.

Honden wilden geen kinderen bijten
In Pula bezochten we een amfitheater, een echte topper bij de toeristen. Indrukwekkend en mooi. Toch werden Nanny en ik er even stil van.

Gladiatorengevechten spreken de mensen aan en de hoge prijzengelden die de winnaars kregen waren fenomenaal. De verhalen worden steeds weer geromantiseerd in de filmwereld. Maar als je er echt even bij stil staat hoeveel bloed er in deze plaatsen heeft gevloeid, dan wordt je er stil van. Bloed van mens en dier.

We liepen een gang door die naar het midden van de arena leidde. Een gang waar heel wat mensen met angst in het hart doorheen liepen omdat ze wisten dat aan de andere kant het einde van hun leven wachtte. Dieren werden aangevoerd om tegen elkaar te vechten, maar ook werden ze gebruikt om misdadigers, krijgsgevangenen en anders denkenden te doden ter vermaak van het volk.

Ik dacht aan de verhalen van christenen die zingend de dood tegemoet gingen. Aan de verhalen van de Molossers, grote honden die het Romeinse leger gebruikte in en buiten het theater. Honden die in eerste instantie weigerden kinderen te doden. De kinderen kregen daarom een in bloed gedrenkt schapenvachtje om om zo de honden ook tot het doden van kinderen aan te zetten. Ja, verhalen die je in de geschiedenisles en bij zo’n rondleiding niet te horen krijgt. Toch iets wat ons even aangreep bij ons bezoek aan deze indrukwekkende constructie. Sorry, even een heel andere blik op de vakantie, maar toch...

Kroatië zou het land zijn van de Dalmatiër, maar daar hebben we verder niks van gemerkt.
De meeste honden zochten overdag een koel plaatsje in de schaduw op. Als ze vingers hadden gehad, hadden ze ermee op hun hoofd gewezen als ze naar de mensen keken die in de volle zon en warmte gingen liggen om er te bakken en braden aan zee.

Het was een mooi land, een beetje te toeristisch, maar verder de moeite waard.
Nu maar dromen over onze volgende vakantie.

 

 

Door Rudi van den Dijck
Hondentips Magazine