Beauceron

Geschiedenis
De eerste documenten van het ras Beauceron zijn gevonden in een manuscript, dat dateert van het jaar 1578. Op de eerste Franse hondententoonstelling in 1863 te Parijs was er sprake van twee uiteenlopende herdershonden. De variëteit die het grootste aantal inschrijvingen telde, bestaat uit honden van een groot formaat, met rechte oren, die een zwart met rode vacht hebben. Twee inschrijvingen vertegenwoordigen een variëteit met een griffon- of barbetachtig uiterlijk (het gaat hier beslist over de Briard).

Het is pas in 1888, namelijk in een Frans agrarisch tijdschrift “L’Eleveur”, dat voor het eerst de naam ‘Chien de Beauce’ wordt gebruikt. Om duidelijk het verschil aan te geven : ‘Chien de Beauce’ voor het oude type herdershond, met kortbehaarde benen en hoofd, terwijl het lichaam lang behaard is. ‘Chien de Brie’ voor de hond met het behaarde hoofd en de volledige vacht.

In 1896 wordt Cornevin’s rasbeschrijvingenboek uitgegeven waarin de Franse herdershonden niet worden vergeten. In datzelfde jaar werd tijdens een vergadering officieel de namen vastgesteld, met name : ‘Chien de Berger de Beauce’ voor de kortharige en ‘Chien de Berger de Brie’ voor de langharige variëteit. Er wordt hierbij aangenomen dat de naam ‘Bas-Rouge’ (=Roodkous) voor de hond die wij als Beauceron kennen veel ouder is dan de officiële benaming Chien de Berger de Beauce.
Het jaar daarop werd met steun van het ministerie van Landbouw de Franse Herdershondenclub opgericht, waarna de eerste standaard van de Beauceron werd opgesteld. Binnen een jaar verzetten echter een 20-tal fokkers en liefhebbers zich openlijk tegen de standaard van 1897, met name op punten van lengte, structuur en kleur van de vacht, maar vooral op grond van de voorgeschreven schouderhoogte.

Door de oprichting van de ‘Association des Amis du Beauceron’ (Franse club) in 1911 konden de tegenstellingen worden bijgelegd, en werd de ontwikkeling naar de moderne Beauceron in gang gezet.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog kwam de fokkerij tot stilstand, maar in 1920 werden de activiteiten hervat en werd zelfs een nieuwe standaard opgesteld. De standaard die heden ten dage van toepassing is, is herschreven in 2006.
Het ras groeide sindsdien in kwaliteit en in aantallen honden. Deze voormalige wolvejager en bewaker van schaapskudden heeft zich kunnen omscholen tot waak-en verdedigingshond, een rol die hij met veel talent vervult.

In België werd in 1975 voor het eerst een rasclub opgericht onder de benaming : ‘Club Belge des Amis du Bas-Rouge”. De vereniging is aangesloten bij de K.K.U.S.H. onder het nr : 665. In 1999 verandert de benaming naar : ‘Belgische Beauceronclub - Club Belge du Beauceron”

Berger de Beauce-Bas Rouge (Beauceron)

Rasstandaard FCI N°44 / 09. 11. 2006
Oorsprong: Frankrijk
Datum publicatie en in werking treden van de standaard van oorsprong : 25 oktober 2006
Gebruik: Herdershond, waakhond
Klasindeling F.C.I.: Groep 1: Herders & veedrijvers (met uitzondering van de Zwitserse Sennenhonden)
Sectie 1 :Herdershond met werkproef

Berger de Beauce, Beauceron en Bas-rouge, zijn de namen die aan het einde van de 19e eeuw aan de vroegere Franse herdershond uit de vlakte werden gegeven, van het zelfde type, (à face rase = gladhaar), ruw- en korthaar en waarvan de oren zijn gecoupeerd.

Het lichaam voorzien van brandaftekeningen, met name op de 4 benen en voeten, vandaar dat de fokkers hun honden noemden. De vachtkleur was gewoonlijk zwart met brand, maar er waren ook grijze, volledig zwarte, zelfs rode (tankleurige) honden. Deze honden werden geselecteerd en gefokt op hun drijf- en waakvermogen van de kudde.

Algemeen beeld:
De Beauceron is een hond van groot gestalte, stevig, rustiek, fors, goed gebouwd en gespierd, zonder plompheid.

Belangrijke proporties:
De Beauceron is van een gemiddelde lichaamsbouw. De lengte van het lichaam, vanaf het boeggewricht tot het zitbeen, moet ietwat langer zijn dan de schofthoogte. Het hoofd is lang : 2/5 van de schofthoogte. De breedte van de schedel en de hoogte van het hoofd zijn iets minder dan de helft van de hoofdlengte. Schedel en voorsnuit van gelijke lengte.

Gedrag en karakter:
Vrij bij benaderen en zonder vrees. De uitdrukking is frank, nooit vals, angstig of onzeker. Het karakter van een Beauceron moet verstandig en moedig zijn.

Hoofd :
Goed besneden hoofd, met harmonische lijnen. In profiel gezien, zijn schedel en voorsnuit ongeveer parallel.

Regio Schedel :
Schedel: vlak of licht gerond van zijde tot zijde, zwakke middengroef, zichtbare kam op de schedeltop.
Stop: geringe stop, op gelijke afstand tussen de neuspunt en de schedeltop

Meer weten over dit bijzonder ras? Kijk dan zeker eens op deze site www.beauceronclub.be  

Hondentips Magazine dankt Julie Van de Vyver voor de medewerking aan deze rasomschrijving.