Jack Russell

De geschiedenis:
In de vorige rasomschrijving schreef ik over de Rottweiler en dat zijn geschreven geschiedenis teruggaat tot de Romeinse tijd. Blijkbaar waren de Romeinen echte hondenliefhebbers. Ook de geschiedenis van de Jack Russell begint bij de Romeinen. Toch zie je dat ze honden niet echt als gezelschapsdier hadden maar ze vooral als hulpmiddel gebruikten om allerlei taken te vergemakkelijken of van hen over te nemen. De Romeinen gebruikten de kleinere honden, Terriërs, bij de jacht of om het ongedierte te bestrijden. Dat het hier daadwerkelijk om een voorvader gaat van de Jack Russell kan niet met zekerheid gezegd worden. De beschrijvingen van de hondjes die teruggevonden werden kunnen namelijk nogal breed geïnterpreteerd worden.



Met zekerheid kunnen we zeggen dat de Terriërs werden gebruikt door de Engelse en Franse adel bij de jacht. Ze werden bijvoorbeeld het hol van een vos ingestuurd om deze eruit te jagen.

Ook de Engelse dominee John Russell (1795-1883) had een passie voor de jacht. Vooral de vossen- en otterjacht. In 1819, toen hij nog student was, kocht hij zijn eerste Foxterriër. Trump was een echte werkhond en John gebruikte deze teef om honden te fokken die geschikt waren voor het werk onder de grond. De belangrijkste eisen die hij aan de nakomelingen stelde waren heel duidelijk. De hond moest tijdens het drijven van de vos, de meute kunnen volgen. Hij moest makkelijk door de gangen van het vossenhol kunnen kruipen. Hij moest niet bang zijn van de vos en deze zonder angst en met gebruik van gezond verstand aanvallen zonder zelf gekwetst te worden. Wat ook belangrijk was, was dat deze hondjes de andere jachthonden niet zouden aanvallen en hun energie enkel op de vos zouden richten. Bij het fokken en selecteren ging Russell heel direct te werk, elke hond die niet voldeed aan zijn eisen werd meteen afgemaakt. Dominee John Russell liet een reu registreren onder zijn eigen bijnaam 'Jack'. De honden die van de dominee afkwamen werden ook 'Jack Russells' genoemd. Toen de dominee stierf bleef men de honden die voortkwamen uit zijn Terriërs, Jack Russells noemen. Pas in januari 2001 is de Jack Russell erkend als rashond.

Uiterlijk:
Een klein sterk en beweeglijk hondje met een flexibel lichaam en een eigenwijs kopje.

De grootte
De ideale grootte is 25 cm tot 30 cm.

Gewicht:
Ongeveer 5 kg à 6 kg
De kleur en vacht
Vooral veel wit met zwarte, bruine of tan aftekeningen. De vacht is glad, ruw of gebroken.


Als paardenliefhebber komen we ze overal tegen. Jack Russells en paarden lijken bij elkaar te horen. Volgens de eigenaars blijken ze ook heel nuttig, Sommige Russells vangen meer ratten en muizen dan de stalkatten.
Over stalkatten gesproken. Een kennis vertelde me dat hij met zijn Jack Russell de stal inging om de paarden te voederen. De hond deed ineens iets wat hij nog nooit gedaan had en viel de kat aan die achter de voederkist dook. De boze eigenaar gaf de hond een trap en vreesde het ergste toen hij het bloed in de bek van de hond zag. Toen hij wilde kijken hoe het met de kat was bleek er een dode, gigantische rat te liggen die groter was dan de hond zelf. Of we dit verhaal bij de 'paardenpraatjes' kunnen indelen weet ik niet, maar het is in ieder geval een feit dat de Jack Russell nuttig kan zijn bij de strijd tegen het ongedierte in en om huis.

Menig koetsier heeft een Jack Russell op de koets zitten, die als een soort boegbeeld voor op de bok staat om de boel mee in de gaten te houden. Leuk om te zien. Af en toe springt de hond van de koets om mee te rennen met de paarden. Beweging die zijn aard ten goede komt want het zijn hondjes die niet stil kunnen zitten en dus niet voor iedereen geschikt zijn.

Rudi en Nanny van den Dijck