Shiba

FCI-nummer 257 --sectie 5-- Denki Wijnendal Hoeve (Jinka)

De oorsprong van de Shiba
In de tweede helft van de laatste 1000 jaar voor Chr. Moeten er al honden geleefd hebben die op de Shiba leken. Het is echter meer dan waarschijnlijk dat ze al lang voor die tijd op de Japanse eilanden aanwezig waren. In ieder geval is voor deze hond een doorlopende geschiedenis van bijna 3000 jaar min of meer aangetoond.
Theorieën over de afstamming van de Shiba, over zijn voorouders en waar ze vandaan kwamen, moeten met de nodige voorzichtigheid worden geïnterpreteerd. Vaak citeert de ene schrijver de andere, zonder dat er oorspronkelijke bronnen bestaan. De overeenkomst met de in die streek levende Pariahonden en ook zijn gelijkenis met de Mongoolse of Chinese wolf (Canis Lupus Chano) doen in ieder geval vermoeden dat deze hond zijn oorsprong ergens in China moet hebben gehad. Hij zou dan samen met de binnentrekkende volken via Korea Japan hebben bereikt. De Shiba Inu ziet er met zijn schuine ogen inderdaad nogal primitief uit. (Shiba Inu is het Japanse voor Kleine Hond). Ook andere uiterlijke kenmerken wijzen op een oorspronkelijke hond, en veronderstellen een grote verwantschap met de Pariahonden uit Zuidoost-Azië.

Uit diverse bewijzen kan worden opgemaakt dat hij een van de oudste Japanse rassen is. Dit valt bijvoorbeeld af te leiden uit de gebieden waarover hij verspreid voorkwam. De Shiba leefde voornamelijk in het centrale en westelijke deel van het hoofdeiland Honsjoe, en dat vooral in vaak bergachtige en sterk beboste streken.

Iedere streek herbergde al sinds mensenheugenis haar eigen regionale variëteit, die ook een eigen, lokale naam bezat. Het ras was uit die verschillende variëteiten opgebouwd en stond bekend onder namen zoals Sanin, Mino Shiba en Shin-Shuh Shiba. Uiteindelijk is voor de meest algemene naam Shiba Inu (kleine hond) gekozen.
De Shiba is een typische vertegenwoordiger van de Aziatische keesachtigen, honden die over het algemeen (en de Japanse in het bijzonder) uitstekend als waakhond en met name als jachthond fungeerden. Dat geld ook voor de Shiba, die veel voor de jacht op veerwild werd gebruikt. één van zijn specialismen was het opsporen van de Yamadori, een soort bergfazant. Hij werd echter ook voor de jacht op groter wild ingezet. Zo was de kleine hond vertrouwd met de jacht op de hazen, vossen en dassen, en al "wat gezien zijn afmeting minder in de lijn van verwachting ligt" eveneens met de jacht op beren, wilde zwijnen en herten..Uit het feit dat hij zulk uiteenlopend wild aankon, blijkt wel dat de Shiba geen alledaagse jachthond was. Dat was ook de reden waarom er in de streken van herkomst weinig andere honden werden ingevoerd.

De Shiba werd dus in hoge mate zuiver gefokt. In de jaren 1910-1920 kende Japan een grote opbloei in de belangstelling voor (huis)dieren van eigen bodem. Deze dieren werden bestudeerd, hun belang werd vastgesteld, men ondernam pogingen om de desbetreffende dieren te behoeden voor een eventueel verval, en richtte diverse verenigingen op dat gebied op. Deze initiatieven werden officieel ondersteund door de Japanse overheid. Dat mondde zelfs in een wet waarin de van oorsprong inheemse rassen werden beschermd en tot nationaal beschermd erfgoed werden verklaard. In dat kader werd in 1936 ook de Shiba in bescherming genomen tegen enig verval, een unieke situatie in de wereld van de kynologie. De Shiba nam weliswaar in het geheel genomen slechts een bescheiden plaats in de Japanse cultuur in, maar hij werd toch als bijzonder onderdeel van die cultuur beschermd op een manier die menig liefhebber van zeldzame rassen jaloers zou maken. De fokkerij werd trouwens op dezelfde basis voortgezet als voorheen. Dat betekende dat het fokken van deze honden binnen bepaalde families een traditie bleef. Het leven van de gehele familie was op die traditionele taak afgestemd.

Ondanks al deze voorzorgsmaatregelen en tradities raakte de Shiba na de tweede wereldoorlog toch in verval. Als gevolg daarvan trokken kynologen erop uit om in de gebieden van oorsprong nog levende, authentieke exemplaren van het ras op te sporen. Zij troffen vooral in de dorpen in het centrale deel van het eiland nog enkele meest getypeerde hondjes aan, en met behulp van die exemplaren werd het ras nieuw leven ingeblazen.

Tegenwoordig is de Shiba in de streken waar hij oorspronkelijk vandaan komt, weer bijzonder populair als jachthond en dan vooral voor de jacht op veerwild. Hij wordt echter ook wel als waakhondje ingezet.

Vanwege zijn geringe schouderhoogte heeft hij er nog een nieuwe taak bij gekregen, namelijk die van gezelschapshond. Dit heeft grote gevolgen voor het ras gehad, in die zin dat de Shiba inmiddels één van de meest populairste gezelschap- en tentoonstellingshonden van Japan is. Hij is sinds de jaren '70 ook in Europa ingeburgerd. Daar beschouwt men zijn vervlechting met de traditionele Japanse Cultuur als één van de grootste charmes van de Shiba. Evenals de Japanse cultuur is deze hond meer dan alleen een stijl of mode. De Shiba weerspiegelt in uiterlijk en gedrag de Japanse manier van leven.

Karakter
De Shiba is een vrolijke, schattige, en speelse hond met een innemend voorkomen. Ze zijn super intelligent, heel behendig en heel lichtvoetig in hun bewegingen. Hun typerend karaktereigenschap: ze zijn onuitputtelijk nieuwsgierig, leergierig, bevatten een enorme dosis eigenwijsheid en een niet te onderschatten passie voor jagen. Daarom zijn ze eveneens ideaal voor agility, fly-ball en dogjogging. Het lijken wel katten in een hondenlichaam!
Een Shiba moet consequent opgevoed worden. Niet met de harde hand maar wel met veel geduld en heel veel liefde. Zo bereik je het meeste resultaat. Maar let op dat je nooit in hun valkuil stapt door te denken:"ach, laat maar voor die ene keer", wanneer je iets van hen gedaan wil krijgen wat ze echt niet willen en je dan met een snoezig vossenkopje aankijken. Een niet of slecht opgevoede Shiba is in de meeste gevallen een regelrechte ramp. Indien zij niet goed getraind zijn nemen zij de benen als ze los zijn of zijn ze nog nauwelijks terug te roepen na een ravot partijtje in het bos.

Sociale aanleg
De shiba is over het algemeen buitengewoon vriendelijk naar mensen en kinderen, en zeer sociaal in omgang met andere honden. Ze vinden het ook fijn om in een groep met andere honden te leven.
Bij thuiskomen als de honden zijn achtergebleven, levert altijd een overweldigend en oorverdovend welkomstritueel op. Wel van korte duur maar heel uitbundig, ook al was je maar vijf minuten weg. Daarna gaan ze weer snel over tot de orde van de (hun) dag.
Wij raden aan met Shiba's minimaal een puppycursus te volgen, en indien mogelijk nog een vervolgcursus. Hiervoor zal je je verdere leven met een shiba beloond worden. (Dit geldt trouwens eveneens voor elk ander ras!)
Als men een Shiba aanschaft, zal men al snel ontdekken dat deze hond erg nieuwsgierig, vrolijk en zelfs een grappenmaker is. Of hij nu binnen of buiten is, hij haalt altijd zonder enige terughoudendheid streken uit. De eigenaar van een Shiba hoeft zich dus nooit te vervelen. Een prettige bijkomstigheid is dat deze hond bovendien nog effectief als waakhond kan optreden. Hij kan ook uitstekend overweg met andere honden en leeft zelfs graag in groepjes. De Shiba vertegenwoordigt kortom de discrete charme van de Japanse levenshouding: Vrolijk - oorspronkelijk en nadenkend tegelijk.

Verzorging
Met uitzondering van twee keer per jaar heeft een Shiba voldoende aan een wekelijkse borstelbeurt. Echter dus twee keer per jaar verliest hij de volledige ondervacht en hier kan je wel een kussen mee vullen. Doch met de nodige attributen (een kam met roterende tanden!) kan je de ondervacht verwijderen zodat de plukken haar niet over de hele woning ronddartelen. Stofzuigen is echter meer dan 1 keer per dag noodzakelijk tijdens deze ruiperiode van meestal een drietal weken! Een wasbeurt zal de ruiperiode verkorten (let op de afvoer dat deze niet verstopt door de haren!)

Beweging
Zij passen zich kompleet aan de omgeving aan. Een Shiba kan je zowel op appartement als op een boerderij huisvesten. Meestal zijn ze rustig binnen en uitbundig en enthousiast buiten. Ze houden van lange wandelingen en vooral van klimmen en klauteren, kruipen graag tussen struikgewas en lopen graag in bossen.

Opvoeding
Hoewel velen beweren dat een Shiba nooit los kan lopen beweer ik het tegendeel. Mits een intensieve training kan een Shiba ook loslopen, echter bedenk wel steeds dat ze een oerinstinct hebben en steeds hun neus achterna rennen. Ze zijn tenslotte ook echte jachthonden en hebben en geweldig ontwikkeld reukorgaan wat ze maar al te graag benutten.
Ze zijn zo ontzettend slim dat ze zich vaak snel vervelen op de cursus met gevolg dat ze tegendraads worden. Werk intensief met ze maar wel in korte periodes. Door hun grote intelligentie zijn ze vaak ook in staat om zelf hun problemen op te lossen en tevens hun baasjes om de tuin te leiden. Denk niet te snel dat hij het niet kan, soms wil hij het gewoon niet. Een zachte hand en een positieve ingesteldheid bereikt meer dan slaan of bruuske omgang met ze. Een Shiba heeft vooral heel veel consequentie nodig en beloont je hiervoor ook duidelijk met zijn"will to please"

Fumiko en Felix van de Kerselereveld

Rasstandaard Shiba

Algemeen voorkomen:
Een Shiba is een kleine evenwichtige hond, evenredig en stevig van bouw, met een lichtvoetig, veerkrachtig gangwerk.

Proporties:
Een compacte hond waarvan het lichaam iets langer dan hoog is (verhouding 11:10).
Hoofd: Breed voorhoofd, goed ontwikkelde wangen, matige stop met lichte groef. De voorsnuit is toelopend en goed van lengte, met een rechte neusrug en strak aanliggende lippen.
Ogen: Naar verhouding klein, driehoekig, buitenste ooghoeken schuin omhoog, donkerbruin tot zwart van kleur.
Oren: Naar verhouding klein, driehoekig, licht naar voren hellend en recht.
Gebit: Scharend.
Hals: Stevig en dik in verhouding met hoofd en lichaam.
Lichaam: Schouders matig gehoekt, ellebogen goed aangesloten. De voorbenen zijn van voor gezien recht. Middenvoet enigszins schuin. Lange bovendij, korte onderdij, maar goed ontwikkeld. Krachtige en stevige spronggewrichten. Tenen goed aaneengesloten. Harde nagels en liefst donker van kleur.
Staart: Hoog aangezet, dik gekruld of sikkelvormig gedragen. De punt van de omlaag gebogen staart reikt tot aan het spronggewricht.
Vacht: Het dekhaar is hard en recht, de ondervacht zacht en dicht. Aan de staart is het haar iets langer en uitstaand.
Kleur: Rood, Black and Tan, Sesam, Rood/Sesam en zwart/sesam. Alle kleuren met "Urajiro"; een witachtige aftekening aan de zijkanten van voorsnuit en wangen, aan de onderkant van de kaak, de hals, op de borst en maag en aan de onderkant van de staart, aan de binnenkant benen.
Schofthoogte: reuen 40 cm en teven 37 cm. Een afwijking naar boven en naar beneden van 1,5cm is toegestaan.

Felix en Bluey

Hondentips Magazine dankt Myriam Wilmsen & Walter Maes van Kennel “Van de Kerselereveld" voor de rasomschrijving en foto's van de Shiba

Wil je meer lezen kijk dan op http://users.telenet.be/kerselereveld

 voor vragen kan je mailen naar kerselereveld@telenet.be

 


Myriam Wilmsen & Walter Maes van Kennel “Van de Kerselereveld"

De oorsprong van onze kennel:
Het begon allemaal met 1 shiba en liefde voor het ras.
Op een dag zagen we een leuk lief klein hondje, het leek wel een huskypupje, na informatie en een zoektocht op internet kwamen we alles te weten over dit unieke ras: "De Shiba Inu"
Een intensieve zoektocht bracht ons tot wat we wilden, een black and tan teefje. Ze was net 8 weken oud en we brachten haar mee naar huis. We donderden van de ene ervaring in de andere. Omdat ze zo speciaal reageerde als hond bezochten we een show in Mechelen in de hoop andere Shiba eigenaars te ontmoeten en hun ervaringen te horen. Met foto's van Jinka op zak legden we contact met fokkers aldaar aanwezig. Al onze verhalen over ons kleine meisje werden bevestigd zijnde typische Shiba eigenschappen. Zo had ze op de hondenschool alles meteen door en deed het 1 keer perfect. Na twee drie keer herhalen had ze er genoeg van en begon ze prompt te gillen en te huilen als een wolfje. Ieder examen was ze met glans geslaagd, ze deed alles graag als je haar veel liefde toonde en met respect behandelde.
Al snel dachten we aan een tweede Shiba (dit keer een reutje want deze zouden toch een beetje verschillen van karakter!)
Omdat iedereen steeds vermeldde dat ze prachtig was deden we ook een keertje mee aan hondenshow. En meteen werden we door het showvirus gebeten. Daar ontstond dan ook het idee om een kennelnaam aan te vragen. Want als we pupjes wilden van Jinka, zouden we het op een correcte en behoorlijke manier doen. De naam was snel gekozen en heeft een diepe betekenis voor ons en ook voor de nakomelingen.
Omdat het hier om een Japans ras ging wilden we de naam ook een Japanse eigenschap laten dragen. Kersenbloesems zijn erg geliefd in Japan (Sakura) De hondjes leven echter in België dus wilden we ook een echte Belgische kennelnaam. Het toeval wil nu echter wel dat de mijn woning vroeger was omgeven met velden vol Kersenbomen. Het noemde hier de "Kerselerevelden" (Sakuranamiki) onze keuze was dan ook snel gemaakt en we zouden onze kennel "Van de Kerselereveld" noemen. Na maanden papierwerk en de nodige documenten in orde gebracht te hebben was onze kennel officieel. Om ons tot een hoog niveau te brengen in België wilden we enkel fokken met Shiba's die voldeden aan de strengste gezondheidsnormen van de omringende landen. Ze werden getest op HD - patella en alle oogafwijkingen.
Ondertussen verwelkomde we ook een rood teefje vanuit Nederland "Bluey" en enkele weken later een Black and tan importreutje vanuit Amerika "Branco"
We vielen van het ene avontuur in het andere en maanden heb ik alles opgezocht wat er te vinden was over de Shiba, het ras, de geschiedenis, de eigenschappen, over de showwereld en over verschillende oorspronkelijke bloedlijnen vanuit Japan.
Zomer 2006 werd ons eerste nestje pups geboren. Fumiko en Felix die nu in Spanje en in België hun eigen leventje leiden.
Omdat ik steeds hoger wil klimmen volgde ik ook als eerste Belgische Shiba-fokker een cursus bij Sint Hubertus over het fokken van L.O.S.H. honden, waarvan ik het examen met glans heb doorstaan. Zo klimmen we op tot elitefokker en mogen we onze kennel tot een hoog niveau benoemen.
Wij hebben samen diep in de ogen van een Shiba gekeken,…. Ze zijn echt onweerstaanbaar.
Een kleine nota… wij kennen heel veel Shiba eigenaars maar wij kennen heel weinigen die minder dan 2 Shiba's bezitten!!!

Enkele anekdotes van Shiba's:

Ook trainen we thuis in de tuin gehoorzaamheid met de hondjes. Branco deed het niet echt perfect die dag en Jinka gilde achter het poortje oorverdovend. Omdat ik het even genoeg vond met Branco stopte ik met hem en nam even Jinka om haar te doen stoppen met gillen.
Jinka zette zich meteen aan de voet niet eens aangelijnd!) ik gaf haar elk bevel dat we maar konden (voet- neer -staan- volgen - linksom- rechtsom - keren- blijven- oproepen met zit voor- enz…) ze deed iedere opdracht meteen en correct!! Branco zat netjes aan de poort toe te kijken, en het leek alsof Jinka duidelijk wilde maken aan Branco hoe het allemaal moest en hoe flink zij het wel kon. Ze deed iedere opdracht onaangelijnd!! Nadien Branco terug even terzijde genomen en ongelooflijk: hij deed het allemaal perfect!!

Denken ze echt? Tuurlijk wel en ze helpen elkaar, net zoals ze elkaar verklikken.

Op een dag was Florke de colliehond van mijn zoon (toen ze pupje was!) naar boven geslopen. Florke was de novilon stuk aan't bijten. Jinka trok ook even naar boven en zag wat Florke deed. Als verantwoordelijke onder de honden liep ze meteen naar beneden en duwde brutaal met de voorpootjes tegen mij aan. Ze blafte en sprong steeds opnieuw tegen me op, ze wilde dat ik meekwam met haar? Ik begreep het niet echt en vroeg haar wat ze bezielde..; ze liep meteen naar de trap en blafte opnieuw. Ik volgde haar en ze stond bovenaan de trap te blaffen, ik dus naar boven. Meteen stond Jinka in de desbetreffende kamer en keek Florke aan!
Ze maakte ons dus duidelijk dat Florke dingen deed die niet toegestaan zijn…
Dat is dus een Shiba, zij denken echt goed na.

Jinka mocht een keertje meewandelen "onaangelijnd" want daar was ze intensief op getraind.
5 maanden werkte ik iedere dag intensief aan het loslopen want iedereen beweerde dat dit niet kon bij Shiba's. De wandeling verliep heel goed tot de laatste 50 meter. Dan moest Jinka toch kunnen tonen dat ze een eigen willetje heeft en ze renden de weide in. Ik werd even heel erg boos maar toonde het niet aan haar. Met kordate stem riep ik haar terug tot bij mij. Jinka dacht dat ze stoer was en wilde over de beek springen, ze sprong echter tegen de berm met haar snoet en bezeerde zich flink. Doch zij had ook haar trots en met schuddend kopje kwam ze naast mijn been zitten, met een blik van "hier ben ik, flink he?" ik moest me beheersen om niet te lachen, wetende dat ze zich flink bezeerd had, ik toonde mijn boosheid niet en zij toonde haar pijn niet. Met z'n tweetjes wandelden we trots verder naar huis.

 

(foto: Myriam met Bluey,Jinka en Branco)

 

vriendelijke groetjes,
Myriam en Walter
Berlaar
http://users.telenet.be/kerselereveld