|
|
|
| Hallo |
|
Hier heb je alweer een nieuw nummer van het Hondentips
Magazine!
In dit nummer deze keer geen rasomschrijving. We
hadden net wat tijd en informatie tekort om te verzamelen wat we nodig
hadden.
Af en toe krijgen we wel eens de vraag van een lezer
waarom hun ras nog niet omschreven is in het Hondentips Magazine.
Nou, dit is heel simpel: er zijn nog maar net 18
magazines verschenen en hoeveel rassen zouden er
zijn? ;-)
We doen ons best om er iets leuks van te maken
maar zoals we al eerder schreven: niemand kan een betere omschrijving geven
van een bepaald ras dan iemand die helemaal gek is van een dat ras. Deze
mensen verdiepen zich zo in alles wat er te weten is over dit bepaalde ras dat
wij dit natuurlijk niet zouden kunnen evenaren met de kennis uit de
boeken.
Dus ben jij helemaal gek van een bepaald ras en wil jij je
kennis en foto's met ons en de lezers van dit magazine delen? Stuur het ons op
en misschien staat jou omschrijving in een van de komende magazines.
Veel leesplezier!
Groetjes,
Rudi en Nanny van den Dijck
Hondentips
Magazine
|
 | | |
 |
 |
|
 |
| Naar de
dierenarts |
| Onze 'pup'
Fynn | |
 |
| |
Onze Berner Sennenhond Fynn heeft het niet zo op de
dierenarts.
 Afgelopen week stond ik
's morgens op en zag meteen dat Fynn rode tranende ogen had. Dus maar meteen
naar de dierenarts om te laten kijken.
Alles ging goed, Fynn liep vrolijk met me mee naar de praktijkruimte,
ondertussen alle nieuwe geurtjes opsnuffelend en vrolijk kwispellend met zijn
staart.
Alles ging goed tot hij de dierenarts in de gaten kreeg. De
handrem ging op en hij kroop achter mijn benen, alsof hij zich wilde
verstoppen. Nee, dit was niet wat hij in gedachten had.
Ik vertelde
over de rode ogen maar onze 'held' Fynn liet duidelijk merken dat hij niet van
plan was een blik in zijn ogen te gunnen.
We hebben besloten het niet
te laten eindigen in een traumatische ervaring voor de hond en zijn,
nadat hij zelf het koekje uit de hand van de dierenarts nam, terug naar huis
gegaan.
Ondertussen zijn we al een paar keer langs geweest, gewoon om
even onze neus te laten zien. Zo merkt Fynn dat de Dierenpraktijk er niet
alleen voor spuitjes en friemelende en knijpende handen is van mensen die hij
nog niet zo goed kent. Fynn leert nu dat er daar aardige mensen op hem wachten
die, als hij zelf naar ze toe komt, een beloning geven.
Fijn als je
een dierenarts hebt die er zoveel begrip voor heeft en er wat extra tijd voor
wil vrijmaken. Toch?
Ondertussen heb ik elke dag een zalfje in de ogen
van de hond gedaan en is alles weer in orde.
Nu af en toe nog eens
fijne dag gaan wensen bij de praktijk en Fynn gaat met plezier naar de
dierenarts!
Tip: Heeft jouw hond een keer rode ogen? Doe dan niet
zomaar zelf een zalfje op de ogen. In het artikel van onze dierenarts Kaat kan
je lezen waarom...
|
|
|
 |
| Hoe jij je hond
wat kan leren en invloed kan uitoefenen op de ontwikkeling van zijn
gedrag! |
| Boekentip:Spelenderwijs
opvoeden van uw pup | |
| |
|
Spelenderwijs opvoeden van uw
hond
Als
je op zoek gaat naar een goede cursus gehoorzaamheidstraining voor je hond zal
je merken dat er verschillende methodes bestaan om je hond te
trainen.
Door
onderzoek en ervaring worden er steeds meer zaken duidelijk en gaat men
trainingen en methodes verbeteren.
Als
jij al eerder een hond hebt gehad zal je het wel gemerkt hebben, er verandert
veel.
Wij
merkten het ook. Om het allemaal goed te doen, gingen we met onze Rottweiller
Quint naar verschillende cursussen, lazen verschillende boeken etc.
Nu we
weer opnieuw een hond in huis kregen, de Berner Sennenhond Fynn, wilden
we de kennis nog eens wat opfrissen en opnieuw een cursus volgen. Wat bleek?
HET ADVIES EN DE METHODE WAS ONDERTUSSEN HEEL ANDERS!
Heel
veel zaken bleken ondertussen achterhaald en soms juist slecht te zijn voor je
hond. Wij blij natuurlijk dat we toch maar even onze kennis wilden opfrissen.
Dus
heb je net een nieuwe pup of ben je juist een ervaren hondenvriend, het is
zeker goed om de ontwikkelingen bij te houden. Want voor onze trouwe vrienden
willen we toch allemaal het beste...
Peter
Beekman traint al meer dan twintig jaar honden. Wat hem opviel in al die jaren
is dat het niet verstandig is om maar één specifieke methode te gebruiken bij
het opvoeden van je hond.
Net
als bij mensen zal je niet één hond vinden op de wereld die hetzelfde is. We
zijn allemaal uniek. Dus als je de ene hond op een bepaalde manier iets
aanleert, kan het zijn dat hij het na een minuut al begrijpt. Terwijl de
andere hond het na een week nog niet snapt. Is de laatste hond dan een
hopeloos geval? Nee! Peter Beekman zegt dat je gewoon moeten kijken welke
methode het best bij jouw hond past. Waar is hij gevoelig voor en is het
handigst toepasbaar voor het baasje.
Door
zijn jarenlange ervaring met honden heeft Peter gemerkt dat de Black Box
Methode® een methode is waarin de manieren aangepast worden aan de specifieke
behoefte van jezelf en je hond. Volgens hem de ideale manier van
gehoorzaamheidstraining omdat het een 'persoonlijke' training is waarbij je
het beste uit je hond haalt op een goede manier. Dit tot volle tevredenheid
van de eigenaar.
Peter
schreef in het boek 'Spelenderwijs opvoeden van uw pup' dat socialiseren voor
elke hond een noodzaak is. Hij laat je zien hoe het moet maar ook wat je moet
doen als de manier die je toepast niet werkt.
Dit boek is niet alleen geschikt voor mensen die een pup hebben
gekocht want Peter laat je ook zien wat je moet doen als er iets mis gegaan is
bij de opvoeding.
Zoals
Peter zelf schrijft 'Alles is te herstellen, als het maar spelenderwijs
gebeurt.'
Waarom dit boek in huis halen?
Omdat:
- jij
je hond goed wil socialiseren. Zo krijg jij een goed opgevoede hond.
- je
nieuwsgierig bent geworden. Van dit boek werden namelijk al meer dan 40.000
exemplaren verkocht (jammer genoeg nog niet via ons). Daar moet dus wel
nuttige informatie in staan.
- het
door veel hondenscholen wordt aangeraden dit boek te lezen. Dus specialisten
zijn overtuigd dat het goede informatie is.
- het
wordt meegeven met puppy's door fokkers. Meteen een indicatie dat deze mensen
het goed voor hebben met jou en je pup.
- het
boek al veel andere bazen heeft geholpen hun hond zo leuk en ook zo efficiënt
mogelijk op te voeden. Dus het zal jou ook helpen.
Peter Beekman schrijft:
Opvoeden moet je echt zelf doen. Heel vaak wordt ervan uitgegaan
dat honden allerlei dingen zomaar kunnen. Ze moeten toch alleen thuis kunnen
blijven. Dat kunnen ze ook. U hoeft alleen maar weg te gaan. Een hond die als
u weg bent heerlijk gaat liggen slapen, vermaakt zich net zo goed als een hond
die als u weg bent uw bankstel eens flink onder handen neemt. Ze hebben het
allebei prima naar hun zin en kunnen dus uitstekend alleen thuis blijven. De
eerste hond vertoont echter gedrag dat wij plezierig vinden en de tweede
vertoont gedrag dat wij liever niet zien. Maar hoe kan die hond dat
weten?
Juist: dat moet hij eerst leren. Net zoals hij moet leren dat bij u
komen het leukste is dat er bestaat. Hij moet leren dat u, als u langs zijn
voerbak loopt, of zelfs die voerbak even optilt, helemaal geen bedreiging
bent. Hij moet leren dat het veel lekkerder wandelt aan een slappe lijn, ook
voor hem. En zo moet uw hond nog van alles leren.
Als kleine pup staat hij hier ook helemaal voor open. Hij wil graag
leren. Hij wil zelfs graag van u leren. Hoe? Dat leest u in dit boek. Niet
door boos te doen, wel om hem spelenderwijs te begeleiden in het worden van
een fantastische kameraad. Want dat kan!
Ik wens u alle plezier toe met uw hond.
Peter Beekman
 |
Spelenderwijs opvoeden van uw pup
Hoe je hond tot
een plezierige fijne huishond opgevoed kan worden!
Prijs: € 19,95 (+ € 1,95 verzendkosten)
Klik hier om het boek te
bestellen |
|
|
|
 |
| Tip: Nuttige
Clickertips |
| Door Luc
Grobben | |
| |
|
Welke leermethode je ook gebruikt, zonder regels of afspraken kan
je moeilijk iets bereiken. Ook bij clickertraining zijn er regels.
Deze tips zullen zeker goed van pas komen bij de positieve
training van je hond !
- Met de clicker leer je geen ongewenst gedrag af. Het is geen
correctiemiddel! Wat je wel kan met de clicker is een nieuw (gewenst) gedrag
aanleren.
- Click maar één keer voor een gedrag. Wanneer je meerdere
malen clickt (clickclickclick) weet de hond niet voor welke gedrag je nu
juist hebt geclickt. Het maakt het voor hem alleen maar onduidelijker.
Vertoont je hond een supergedrag? Click dan 1-maal en geef een superbeloning
(jackpot).
- Click op de intentiebeweging van het gedrag, dus op het moment dat
de hond bezig is het gedrag te tonen.
- Na de click komt altijd een beloning. Wanneer dit niet gebeurt zal
de click voor de hond geen betekenis meer hebben.
- De click betekent het einde van de oefening waar je mee bezig
bent. Dus telkens wanneer je clickt, stopt de oefening en volgt er steeds een
beloning. Dat is een gouden regel. Na de click zal de hond dus uit zijn
houding komen om een snoepje te halen.
- Na de jackpot = steeds einde oefensessie.
- Stel dat je op het verkeerde moment clickt en de hond deed net
niet het gewenst gedrag. De regel is dat na iedere click een beloning komt.
Ook al gaf je de click niet op het juiste moment, de hond krijgt wel zijn
beloning. Je moet de volgende keer beter timen. Voor de hond is er echter
niets gebeurd. Kun je je voorstellen dat je de hond een correctie geeft via de
lijn op het moment dat hij het niet verdiende? Wat zijn daar de gevolgen
van?
- Als de hond nu toch eens een fout maakt, ga daar dan niet op in.
Ga niet roepen, lokken of straffen. Straffen zal eerder een tegenovergesteld
resultaat opleveren. Het remt het leerproces af en de hond krijgt er minder
interesse door.
- Train zoveel mogelijk zonder lijn. Vele mensen hebben de gewoonte
om toch eens aan de lijn te trekken. Het is moeilijk om niets te doen. Als je
op een vreemde plaats traint waar er gevaar is voor de veiligheid van de hond
bijv. in een open park of langs de weg, gebruik dan wel de lijn, niet om te
straffen maar wel om te beletten dat de hond bijv. onder een auto kan lopen.
Het gebruik van de lijn is op dat moment alleen maar voor de veiligheid van de
hond. Om te vermijden dat je onbewust toch een lijncorrectie geeft kan je de
lijn vastmaken aan je broeksriem.
- Aai de hond tijdens de training niet. Het zal hem alleen maar
afleiden van hetgeen je hem probeert te leren. Let op: na de click mag dat
wel!
- Wanneer je meer dan één hond hebt en je wilt met beide honden
trainen, oefen dan met één hond terwijl de andere hond in een andere kamer of
buiten is.
- Probeer max. 5 minuten te trainen. Je kan op een dag beter 2 keer
5 minuten trainen dan 1 maal 10 min. Zo blijft het voor de hond steeds leuk,
zal hij niet vermoeid raken en leert hij sneller. Je zal op die manier ook
altijd stoppen met een hond die voor 100 % gemotiveerd blijft.
- Wanneer de hond bij een oefening geen vooruitgang maakt, ben je
waarschijnlijk te laat met de click. Vraag iemand om je mee in de gaten te
houden en desnoods een paar keer in je plaats te clicken.
- Stel dat de hond altijd goed reageert op een bevel maar plots niet
meer. Waarschijnlijk is de hond te weinig in verschillende situaties getraind.
Zo kan de hond thuis perfect luisteren maar eenmaal in het bos zijn er andere
zaken die veel interessanter zijn dan luisteren naar het baasje, bijv. jagen
achter konijnen. Het is dus mogelijk dat je in het bos dezelfde oefeningen
aangelijnd moet doen en pas wanneer de hond deze perfect uitvoert kan je hem
weer vrijlaten. Meestal train je op 5 verschillende plaatsen met steeds meer
afleiding vooraleer je de hond vrij laat.
- Verwacht niet dat de hond onmiddellijk het perfecte gedrag
vertoont. Click en beloon voor elke stap in de goede richting.
- Wanneer de hond spontaan en zonder hulpmiddel een gedrag vertoont
om die click te krijgen is het moment aangebroken om het bevel in te voeren.
Vanaf nu click je de hond enkel voor het gewenste gedrag wanneer dat plaats
vindt tijdens of na het bevel. Negeer het gedrag wanneer je het bevel niet
hebt gegeven.
- Een hond heeft ook “goede” en “slechte” dagen. Wanneer het minder
goed gaat, ga daar dan niet op in en stop de training voor die
dag.
- Hetzelfde geldt voor de trainer. Heb je er vandaag geen zin in dan
zal de training veel moeilijker verlopen. Het voornaamste is dat zowel hond
als geleider er plezier in hebben. Ze vormen een team! Word je boos, leg de
clicker dan onmiddellijk weg.
- Je kan een hond alles aanleren met de clicker, zelfs wanneer die
hond later aan wedstrijden moet deelnemen of naar een hondenschool gaat die op
een andere manier traint. De clicker is een werkinstrument en eenmaal dat de
hond het gedrag kent, verdwijnt de clicker. Het is niet meer van belang waar
je gaat trainen. Je gebruikt de clicker dan alleen nog maar voor het
beter afwerken van een oefening of voor het aanleren van een nieuwe
oefening.
- Gebruik de clicker nooit om te lokken, dat is niet de bedoeling!
Zo gaat de werking van de clicker verloren.
- Clickertraining kan ook gemakkelijk in groepsverband toegepast
worden. Zelfs al staan er verschillende mensen te clicken, de hond zal niet
afgeleid zijn. Hij heeft een zekere aandacht voor je (contact),
hij is met je bezig en weet precies wanneer jij clickt.
- Clickertraining past ook perfect bij kinderen. Verschillende
kinderen hebben bij mij de volledige cursus gedaan met honden van boven de 60
kg; de ouders keken toe. Het geeft veel plezier, zowel voor de jonge geleiders
als voor de honden. Zo creëer je een uiterst gezonde relatie met je trouwe
viervoeter. Wanneer de communicatie duidelijk is en het respect wederzijds is,
heb je alle vertrouwen en dat is toch wat je bereiken wil.
- Wanneer de kinderen te klein zijn om zelf te trainen kan je het
volgende doen. Ga naast je kind staan. Wanneer de hond het gewenste gedrag
vertoont, click je en laat het kind het voedsel geven. De hond zal vlug weten
dat hij na de click niet naar jou moet komen maar wel naar het kind. Op deze
manier heb je de hond onder controle en toch is het kind bij de training
betrokken.
Bovenal: geniet ervan! Clickertraining is een
geweldige manier om de relatie met je hond te verrijken.
Kwispels ,
Luc Grobben
Schrijver van het boek “ Clickertraining,
positieve training voor jong en oud ”
Maker van de Nederlandstalige clicker DVD
“Clickertraining, positieve training voor jong en
oud”
|
|
|
 |
| Medisch: Mijn hond
knijpt zijn oogje dicht |
| Door Dr. Kaat de Ridder van
dierenartsenpraktijk Nieuwe Dijk | |
| |
|
Je bent een mooie lentewandeling
aan het doen. Je hond heeft alle plezier in het struikgewas. Plots
komt hij terug te voorschijn met zijn ene oogje dicht geknepen. Je komt thuis
en ontdekt dat je nog een oogzalfje in je apotheekkastje hebt liggen en doet
dit in het oog.
De volgende ochtend is het oogje
nog steeds dicht. Je besluit dan toch maar om naar het spreekuur bij je
dierenarts te gaan. Je dierenarts zal het oogje onderzoeken.
Bij erge
zwelling en pijn zal de dierenarts het oogje verdoven door een
verdovingsdruppeltje in het oog te doen. Na enkele minuten zal je hond het
oogje al wat meer open doen.
De dierenarts bekijkt eerst de
oogleden, die zullen wel erg rood zijn. Dan neemt hij de ophtalmoscoop
(speciale instrument om het oog te bekijken) om de oogbol zelf de bekijken.
Vervolgens wordt een fluoresceïne test uitgevoerd. Dit is een groene
fluorescerende kleurstof die het oogje groen zal kleuren. Deze vloeistof wordt
vervolgens terug uitgespoeld met fysiologisch oogwater. En dan blijft er een
grote groene plek op het oog achter, die men niet kan uitspoelen. De diagnose
van de dierenarts is dat je hond een oogulcus, wondje op de buitenste
laag van het oog of hoornvlies, heeft.
Zolang het maar een oppervlakkige
wonde is, kan dat met antibiotica zalf en een zalfje met vitamientjes die de
heling wat bevorderen vlot genezen. Vergeet niet, zo'n letsel is heel
pijnlijk, dus de dierenarts zal je ook een pijnstiller meegeven voor de eerste
dagen. Na een week ga je dan nog eens op controle en wordt de test herhaald.
Tijdens het genezingsproces kan
het oogje er soms griezelig uitzien. Het oog vertoont een blauwe waas omdat er
in het oog bloedvaten gaan groeien in de richting van de wonde om stoffen aan
te brengen die genezing gaan geven.
Deze ulcus wordt vaak veroorzaakt doordat de hond een takje of iets
dergelijks in het oog gehad heeft. Ook katten klauwen graag in de richting van
de ogen. Soms zit er een grashalmpje in het oog dat schuurt.
Soms is
zalf alleen niet voldoende en dan gaat de dierenarts het oogje voor een
bepaalde tijd dichtmaken door het derde ooglid over de wonde te hechten. Ja,
de hond heeft drie oogleden. Een bovenste, een onderste en een derde ooglid.
Dit laatste is dat roze vliesje aan de binnenhoek (aan de neuszijde) van het
oog.
Soms kan zo'n takje het oog diep raken en verwonden. Dit is een
spoedgeval! Als het oog zelf bloedt of er loopt een vochtige substantie uit,
dan moet je zo snel mogelijk naar de dierenarts. De dierenarts zal er dan
alles aan doen om het oogje te redden. Maar soms is het te ernstig en zal de
dierenarts beslissen om het oogje te verwijderen.
Nog belangrijk om te weten! Sommige baasjes doen zelf al zalf in
de oogjes. Als er nog geen fluoresceïne test is uitgevoerd is het zeer
belangrijk dat deze zalf geen cortisone bevat. Indien een oogulcus
aanwezig zal een cortisonezalf de genezing afremmen.
Kaat maakt deel uit van het team artsen dat werkt bij de
dierenartsenpraktijk 'Nieuwe dijk'. Kijk op www.nieuwedijk.be als je meer wilt lezen.
|
|
|
 |
| Hoe kon
je? |
| Ingezonden door Monique
Goosens | |
| |
| Door Jim Willis, 2001
Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je
aan
het lachen. Je noemde mij je kind en ondanks een aantal kapotgekauwde
schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend.
Als ik
"stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon
je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te
kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan
verwacht omdat je het
vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard
aan gewerkt.
Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en
dat ik naar
je diepste geheimen en dromen luisterde en ik kon me geen
beter leven
voorstellen.
We maakten lange wandelingen en renden
door het park, maakten ritjes in de
auto, stopten om een ijsje te kopen
(ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik
deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis
zou komen. Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden
en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op
je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop
als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis
kwam.
En toen werd je verliefd. Zij - inmiddels je vrouw - is geen
"hondenmens".
Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar
genegenheid te
geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij
gelukkig was. Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding.
Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken en ik wilde ze ook
bemoederen.
Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen en
ik werd de
meeste tijd naar een andere kamer verbannen of naar de
bench.
Oh ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van
de
liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken
zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten
mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking
- jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben
verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en
luisterde naar hun zorgen en geheime dromen en samen wachtten we op het geluid
van jouw auto op de oprit.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen
of je een hond had, je een foto
van mij uit je portefeuille haalde en hen
verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en
veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een
hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel. Nu heb je
een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een
appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing
genomen voor je "gezin", maar er was een tijd
dat ik je enige gezinslid
was.
Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel
stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je
vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor
haar vinden".
Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij
kennen de harde werklijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een
met "papieren".
Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband
lostornen terwijl hij
schreeuwde "Nee pappa, laat ze niet mijn hond
meenemen!" En ik maakte mij zorgen om hem en over wat je hem hiermee had
bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid en over
respect voor alle leven.
Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je
vermeed mij in de ogen te
kijken en weigerde beleefd mijn halsband en riem
mee te nemen. Je moest nog een deadline halen en ik nu ook.
Na je
vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden
wist
dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed
tehuis
voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?".
Ze geven
ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun
drukke
bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In
het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek hopend dat
jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een
nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met
me had, die me zou redden.
Toen ik me realiseerde dat ik niet op kon
tegen die met gekke fratsen
aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden
wat hen te wachten stond,
trok ik me maar terug in het verste hoekje van
mijn kennel en wachtte af. Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen
aan het eind van de dag en
ik liep met haar terug de gang door naar een
aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef
over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart
bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere
opluchting. De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen
gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet
torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde.
Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over
haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou
deed om je te troosten, al die jaren geleden.
Met grote vaardigheid liet ze
de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele
vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen,
keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?"
Misschien begreep ze
mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en
legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een
betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden
of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend
van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had,
probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je?"
niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan
je denken en altijd op je wachten. Moge iedereen in je leven je zoveel trouw
betonen.
Noot van de auteur:
Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van "Hoe kon je?",
zoals
bij mij toen ik het schreef, komt dat doordat het een samenstelling
is van
de verhalen van miljoenen dieren die ieder jaar in asiels over de
hele wereld sterven. Iedereen mag het verhaal verspreiden voor
niet-commerciële doeleinden, zolang de auteur wordt vermeld.
Gebruik het om
mensen voor te lichten, op websites, in nieuwsbrieven, op
prikborden in
asiels en dierenartspraktijken. Vertel mensen dat een huisdier
in huis
nemen een belangrijke beslissing is, dat dieren onze liefde en
zorg
verdienen, dat het vinden van een ander, goed tehuis voor je dier je
eigen verantwoordelijkheid is en dat ieder asiel en iedere
dierenbeschermingsorganisatie je daarover goede adviezen kan
geven en dat
alle leven kostbaar is. Doe alstublieft al het mogelijke om te
voorkomen
dat een dier als ongewenst wordt afgemaakt.
|
|
|
 |
| Lezersverhaal: Lex
|
| Door: Eva Ruigrok
| |
| |
|
Ik zou graag het verhaal vertellen over onze hond Lex.
Natuurlijk is het hardstikke leuk om een pup van jouw favoriete ras in huis
te halen maar er zijn zo verschrikkelijk veel honden in asiels en bij
hondenbaasjes die een ander huis voor hun hond zoeken. Wij kozen daarom
voor een "tweede hands" hond. Bij het asiel in Almere werden we heel fijn
geholpen en we werden tijdens een heel gezellig gesprek gecheckt of we
geschikte baasjes waren.
We mochten een proefwandeling maken
en bij de tweede hond was het meteen raak. Een tekkelmix met de naam Lex. Een
lijfje dat alleen maar heel hard kon trillen en daarbij heel veel haren
verliezend. Rex had kapotte oorpunten van het (stress)-flapperen en een
zeer armoedige staat van vacht.
Lex was weg gedaan omdat hij dominant
zou zijn en zijn vorige baas gebeten zou hebben. De vrouw van het asiel zei
dat als Lex gebeten had dat waarschijnlijk uit angst is geweest .Het
kon natuurlijk ook maar een smoesje geweest zijn om van Lex af te
raken.
Wij waren ondertussen al helemaal weg van Lex. Dit hondje wilden
we redden!
Het was onbekend of hij aan katten gewend was en dus werd
Lex langs de kattenhokken geleid. Hij gaf geen krimp en dat was maar goed ook
want wij hadden thuis een 16 jaar oude lieve poes wonen. Bij het pakken van
zijn paspoort bleek hij er twee te hebben. Hij was al een keer eerder in
een ander asiel geplaatst. Nadat alle papieren in orde waren mocht Lex met ons
mee naar huis.
In de auto was Lex één hoopje onbereikbare ellende en
daarom zijn we eerst nog bij een bos gestopt om hem de kans te geven wat
stress kwijt te raken voordat hij Rosa de poes zou ontmoeten.
Thuis
gekomen bleek Lex zeer geïnteresseerd in poezen te zijn maar dan wel als
prooi. Maar met geduld en veel lekkere stukjes kaas waar zowel Rosa als Lex
alles voor deden. Binnen een week konden ze het goed met elkaar vinden. Samen
eten en samen snoepen bleek voor alle twee zo onweerstaanbaar dat ze elkaar
accepteerden .
Na het overlijden van Rosa is ons huis goed vol geraakt
met wel VIJF poezen en bij ieder poes moest Lex opnieuw weer accepteren dat
wij het niet goed vonden als hij ze als jachtobject zag .Bij iedere poes
werkte de kaastruck prima. Op straat jaagt hij nog ieder kat achterna, maar
binnen is alles oke.
Lex 's voelde zich al vlug op zijn
gemak maar als hij buiten een man zag dan ging hij uit zijn dak,
oorverdovend blaffen en schijnaanvallen maken. Ook was Lex bang voor laarzen
en paraplu's en stokken.Zijn ribbekastje is hobbelig en bobbelig. Het is ooit
gebroken geweest en niet goed geheeld. Als je deze dingen bij elkaar optelt,
weet je wat er ongeveer gebeurd moet zijn in Lex's leven. Op een hondencursus,
die trouwens ontzettend leuk en leerzaam was, kregen we de tip om dit gedrag
naar mannen niet te belonen door hem te aan troosten en ook mochten we hem
niet straffen ...we moesten het negeren.
Het advies, ga vooral praatjes aanknopen met MANNEN. Het negeren bleek nog
het moeilijkst want Lex wist al dat de naderende persoon een man was als
degene nog maar een stip aan de horizon was. Maar het heeft fantastich gewerkt
dankzij lieve geduldige mannen in de wijk die hun eigen honden aan het uit
laten waren. Die boven het geblaf uit onze uitleg wilden aanhoren. Lex kan nu
buiten prima mannen verdragen alleen als ze binnen komen heeft hij drie keer
nodig om er achter te komen dat zulke gemene mannen niet bij ons over de vloer
komen. Lex is nu bijna 7 jaar bij ons en is een heerlijk hondje. Binnenkort
mogen we zijn tiende verjaardag vieren .
Bij een keuring van de tekkelclub heeft hij ons versteld doen staan .Van
te voren waren een paar mensen komen vragen of Lex wel een echte tekkel was en
als wij zeiden "we weten het niet, daarom zijn we hier", dan kregen we te
horen: zijn poten zijn te lang en zijn oren dit en zijn kleur dat etc.
Het maakte ons niet uit maar blijkbaar die mensen wel!
Wat was er dan ook leuker dan toen Lex aan de beurt was dat er stilte voor
hem gevraagd werd omdat de keurmeester in zijn lange loopbaan alleen in
Engeland wel eens zo'n tekkel gezien had. Hij vond het jammer dat Lex zijn
wisselgeld, zoals hij het noemde, niet meer had (gecastreerd ) omdat het zo'n
bijzondere tekkel bleek te zijn!!!
We zijn allebei verliefd op zijn oogjes met hun liefdevolle blik. En niets
maar dan ook niets is fijner als een afgedankte zielige mishandelde hond te
zien opbloeien door jouw liefde. Hoeveel liefde je ook geeft, je krijgt er
steeds liefde met rente voor terug!
Lex gaat door roeien en ruiten voor ons en is een zonnestraal in huis. Hij
heeft tot op de dag van vandaag trouwens niet gebeten.
|
|
|
|
|
TIPS
Tip 1: Wist je dat wij, Rudi
en Nanny, ook een magazine maken speciaal voor paardenliefhebbers? De naam is,
je raadt het al, het Paardentips Magazine! Klik hier om
naar www.paardentips.com te
gaan.
Tip 2: Wist je dat je op Hondentips.com
een mooie boekenshop vindt met allemaal boeken die je helpen om de relatie
tussen jou en je hond te verbeteren en die je helpen om beter je hond te
verzorgen? Klik hier om eens een kijkje te nemen in de
boekenshop.
Tip 3:
Tip 4: Tip een vriend of vriendin! Vind jij
het fijn om Hondentips Magazine te lezen? En denk je dat je vriend of vriendin
het ook leuk zou vinden? Stuur dit magazine-emailtje dan gerust door!
Misschien wil hij of zij ook wel lid worden van Hondentips Magazine.
Tip 5: Misschien heb jij wel een
tip voor ons? Of een leuk verhaal over wat je hebt meegemaakt met je hond? Of
een onderwerp waarover je graag een artikel zou zien in het magazine? Vul dan
even het contactformulier
in. | |
|
|
|
|
|
Copyright 2007
– voorwaarden overnemen artikelen
Hondentips Magazine
copyright 2007. Alle artikelen, magazines en tussendoor-mailtjes zijn
beschermd door copyright. Wil je toch graag een artikel uit het magazine
gebruiken, dan kan dat onder de volgende voorwaarden:
1. vermeld
direct onder het artikel dat het artikel uit Hondentips Magazine komt,
2.
vermeld dat het artikel copyright 2007 van Hondentips Magazine is,
3.
plaats een duidelijke en werkende link naar www.hondentips.com
Voorbeeld: Uit Hondentips Magazine - copyright 2007 - www.hondentips.com | |
|
| 
